Roman van der Werf

Twee maanden verder dus werd het weer eens tijd om wat te schrijven op mijn site. Wat is er de laatste periode allemaal gebeurt op klimgebied? Na de lange trip in September is er een tijd verstreken voordat ik nu weer wat post op mijn eigen site-je. En wat is er allemaal gebeurt? Om te beginnen was het na de lange periode Frankenjura tijd om voor het NK-lead en de Nacht voor het Boulderen te bouwen. Dit kostte veel tijd maar was erg leuk om te doen, ook ben ik nog twee keer terug geweest naar de (hoe kan het ook anders) Frankenjura. Om daar lekker te klimmen en ook foto’s te maken (en te laten maken) voor aankomende BLOK.

(fotografie Melvin Redeker copyright protected)

Na de Frankenjura had ik besloten om wat rustiger aan te doen met trainen. Zo gezegd, zo gedaan. Inmiddels ben ik pas sinds een maand weer vet in training. Tijdens de Nacht voor het Boulderen is het nieuwe training-hok in Haarlem geopend met uniek in Nederland, een “Moonwall” systeem wand. Hier ben ik regelmatig op aan het trainen en inmiddels kan ik zeggen dat zelfs ik de grepen wel hard vind op de vingers. Voorzichtigheid geboden dus ;-)! Gezien het feit dat deze wand voorzien is van greep-nummering zal ik binnen kort een paar leuke, zelf verzonnen boulders op mijn website zetten mocht je eens zin hebben om te trainen op deze wand.

Dus volop trainen voor wat??? Nou, aankomende weken staat Thuringen/Frankenjura op de planning. Om daar eens te gaan boulderen en om mee te helpen bij het bouwen voor een wedstrijd. Ook is het seizoen in Bleau weer begonnen (als het droog is) dus dat wordt weer snel zuid-waart rijden! Ook staat begin van het jaar een lange trip Spanje gepland! Voor de verandering ;-).

Ruim twee weken voor vertrek voelde ik een pijnscheut in mijn rechter middelvinger. Precies in het 1e gewricht bovenaan mijn vinger. Dit tijdens het opwarmen in een stijle route in Centraal.  Snel vanuit de route naar beneden en de schade “aanvoelen”. Had ik nu echt een blessure? Hoe moet dit nu met aankomende drie weken in de Frankenjura? Al die jaren klimmen, is dit niet (te) schadelijk geweest? Al dit soort gedachten gingen even door mij heen. Het soort pijn kende ik wel. Een pijnscheut die aangeeft dat je langzaam een gewricht kapsel of gewricht aan het overbelasten bent. Niet zo mooi aangezien de belangrijkste klimtrip van het jaar vlak voor de deur stond.

Er zat niets anders op dan rust nemen en rekening houden met de vinger in kwestie. Die bewuste klimdag de resterende training uren voorzichtig de vinger belast tot waar mijn lichaam aangaf dat het kon. Door de jaren heen heb ik wel redelijk geleerd in te schatten wat mijn lichaam aankan wat betreft belasting. Maar voorzichtigheid was geboden. Zo heb ik de laatste twee weken voor vertrek nog een maal geklommen om de situatie voor vertrek in te schatten. En dat ging goed. De laatste klimdag ,een kleine week voor vertrek, gaf een goed gevoel. De moeilijke vinger leek goed belastbaar maar voelde nog wel wat stijf en stram aan. Er zat niet aanders op dan naar de Franken te vertrekken en daar voorzichtig kijken hoe het allemaal zou gaan aanvoelen. Ik had er zelf wel een beetje een hard hoofd in aangezien de Franken nou niet bepaald het meest “klim-lichaam-vriendelijke” klimgebied is op aarde.

Het advies voor mijzelf was dan ook rustig aan de eerste dagen en zeker niet routes uitzoeken die extreem belastend zouden kunnen zijn voor de vingers. Ik was benieuwd hoe het zou gaan aanvoelen. En tegelijkertijd vreesde ik voor al mijn ideeën om deze trip Space Invader af te maken en andere moeilijke projecten te gaan proberen.

De eerste week zou in ieder geval veel reizen worden. Door privé verplichtingen (trouwerij) hebben we nog de eerste week een keer op en neer moeten rijden naar Nederland. Hiervoor vier klimdagen, trouwerij en snel weer terug naar de Frankenjura. Gek genoeg had ik mij voorgenomen om de eerste dagen een soort van voorzichtig te zijn i.v.m. mijn vinger. Ondanks dat ik geen enkele pijn klachten had op dat moment. Wilde ik toch spaarzaam opbouwen en aankijken of zwaardere routes een optie zouden kunnen zijn om te gaan proberen. Gek genoeg, nu ik terug kijk op drie weken klimmen in de Franken kan ik niets anders concluderen dat de eerste anderhalve week de meest succesvolle periode is geweest van de trip. Dit ten aanzien van het klimmen, van voor mij, mooie en moeilijke lijnen. Mijn lichaam voelde de eerste anderhalve week zo fit aan zonder maar een enkel pijntje dat ik besloot in de eerste week flink gas te geven. Dit resulteerde in dat ik Harte 10 en Space Invader klom (Space Invader op 27 augustus)! Na terugkomst van de bruiloft wist ik de dag erop ook direct Respektlos te klimmen. (foto Space Invader door T. Hocke)

Dan te bedenken dat ik mij had voorgenomen om juist in de eerste week Space Invader niet te proberen en rustig aan te doen. Toch voelde alles goed aan waardoor ik anders besloot. De dag van vertrek richting Nederland (voor de bruiloft) besloot ik samen met Suuz toch richting Klinge te rijden om daar nogmaals pogingen te doen in Space Invader. Klimdag twee was het inmiddels en ik had geen flauw idee het het allemaal zou aanvoelen. Fatsoenlijk opgewarmd, rustig de setjes in Space gehangen en na een goede rust een poging trekken. Het eerste continue gedeelte voor de crux in het dak verliep soepel. Ik voelde dat ik tijdens de poging wel dat ik iets te koude vingers had. Na het rustpunt klom ik de crux in. Zette de dynamische pas in naar de bidoigt. Voelde weer mijn vingers in het gat verdwijnen en zoals een paar weken eerder kwamen mijn vingers er net zo snel weer uit! Wat volgde was terecht gevloek. Balen dat ik die pas weer miste. Ik keek een naar mijn linker hand en zag al dat de route zijn tol aan het eisen was. Huid! Lekker van de opgestroopte ribbels, net geen flappers maar je kan er op wachten.

Na een goede rust van ongeveer een uur nog maar eens besloten een poging te doen. Ik voelde me minder goed dan de poging ervoor. Wat moe en chagrijnig. Ik probeerde met opgeheven hoofd de route in te stappen maar eerlijk moet ik bekennen dat dit niet al te best lukte. Het voelde aan als een “ach ik zie wel poging”. Weer dat irritante pijnlijke begin om op de rust aan te komen. En toen gebeurde er iets aparts. Voordien was ik niet in staat geweest om echt te ontspannen in de route op deze rust vlak voordat je het dak (crux) ingaat. Deze keer lekker armen helemaal gestrekt en ontspannen. Na wat schudden en een paar graaien in mijn magnesium zak besloot ik dat het tijd was om die laatste paar passen te maken. Nog een keer zacht grommen en gas erop: diepe bidoigt met rechts, voet links extreem hoog op die dijk van een tree, spanning zetten, mono links op de schouder in het dak, de boel goed op slot zetten, zoveel persen dat je bijna alle vloeistoffen uit je lichaam perst voor je gevoel, voet rechts licht indraaien, linker voet los, slechte greep afhangend met drie vingers, een keer over de dakrand kijken naar de bidoigt, maximaal opblokken, linker hand uit de mono richting bidoigt en erin!. En op dat moment zat ik te wachten totdat ik er weer uit zou komen. Maar dat gebeurde niet. Snel wist ik de greep goed te herpakken, ik bungelde met mijn voeten ongecontroleerd alle kanten op in een verwoede poging de zwaai te stabiliseren. En dat lukte. Wat hierna volgde was een nog erg verre en nare pas naar een andere bidoigt/kommetje. Ik vergat direct alle treden en oplossingen. Ik bleef net hangen aan de volgende greep. Ik weet niet hoe ik het precies voor elkaar heb gekregen maar ik wilde niet meer los laten. Ik parkeerde mijn linker voet op een tree van nix praktisch naast mijn linker hand. Ik heb toen nog eenmaal mijn rechter biceps op 120% aangezet en had toen een bak vast. Om daar de laatste haak te clippen. Ik ben blij dat die eindgrepen en haak “bom-proof” zijn gebleken want ik was in alle staten. Ik had alles wat potentieel los had kunnen komen absoluut los getrokken ;-). Nee, zonder gekheid. Eindelijk dat monster geklommen! En wat een monster was Space. Wederom een flapper van het formaat krater. Bijna drie weken later achter de PC is hij nog steeds niet volledig hersteld. Maar dat maakt allemaal niet meer uit.

Rustig zijn we naar Nederland gereden voor de bruiloft. De twee laatste weken van de trip hebben Suuz en ik ontzettend veel geklommen en ook veel moeilijke routes geprobeerd. Zo was ik nog een paar keer erg dichtbij het klimmen van Powerplay. Maar het mocht deze trip niet zo zijn om dit kado ook mee te mogen nemen. Maar dat maakt niet uit. De routes zullen niet weglopen. Eindelijk door Space Invader te hebben geklommen kan ik stellen dat ik voor mijn gevoel de moeilijkste route voor mij ooit tot dusver heb geklommen. Maar zoals dat vaak gaat dient zich er altijd weer een nieuw mooi project aan. Eentje waar je net, of misschien nog wel meer, pijn, moeite, verdriet en vreugde aan zal beleven dan de vorige. Het is een spel wat niet zal stoppen. Ongeacht niveau, fitheid of wat dan ook zal een klimmer tot in lengte van dagen uitdagingen blijven zoeken in de wereld van het verticale. Of dit nu gaat om moeilijke routes beklimmen en puur de de fysieke grens van je eigen kunnen op te zoeken. Of in het doen van spannende, lange en korte routes. Het maakt niet uit. Zolang je maar kan klimmen en genieten.  Dat is het allerbelangrijkste voor mij in mijn klimleven.

Alle foto’s behalve  Space Invader gemaakt door Werfieproductions. Foto’s zijn beschermd onder copyright. Geen van de foto’s  mogen op welke wijze dan ook gepubliceerd, gekopieerd of andere wijze gebruikt  worden zonder schriftelijke toestemming van de fotograaf.

Al een poos geleden dat ik wat op mijn site geschreven heb. Wat is er in de tussentijd allemaal gebeurt op klim-gebied? De laatste weken was het leven in NL zo druk dat ik niet in staat was om erg veel rots aan te raken. Slechts twee dagen Bomal in vier weken was wat karig. Nu is alles o.k. en kan er weer helemaal op de rots gefocust worden. Weliswaar heb ik de afgelopen weken veel aan het campus board gehangen maar naar mijn smaak te weinig op rots geklommen.

Dinsdag t/m donderdag in de Frankenjura geweest om o.a. te werken in Space Invader (10+/11-). Het project van het jaar voor mij. Afgelopen herfst was ik erg dichtbij het klimmen van dit apparaat. In het voorjaar was helaas het begin te nat en tussendoor in de rots-weekenden had ik geen puf meer om het te proberen.

De eerste dag rustig aan. Wat rondgekeken op Grundfels. Daar nog een mooie 9+ (A million miles away) geklommen en een erg goede poging gedaan in Black Flag 10. Na 1 poging in Black Flag een eind aan de klimdag gemaakt om energie te sparen voor dag twee.

Fotografie: Thomas Hocke

Dag twee stond Space Invader in de planning.  Via een fikse de-tour (dus 1,5 uur rijden) daar aangekomen. Opgewarmd door de passen nog wat uit te werken. Tjee! Wat voelde dat slecht aan zeg! Ik was nog moe van de afgelopen week werk/trainen en de dag ervoor. Even zakte de moed mij in de schoenen. Wat verdwaast zat ik op de grond onder de route. Niet goed wetend wat ik moest doen. Even flitste de gedachte door mij heen:”waar ben ik mee bezig? Een baan van 32 uur, 8 tot 12 uur per week trainen en eenmaal in de twee weken een lang weekend hakken in de rots gemiddeld. Of iig zo veel als mogelijk, waar doe ik het voor?” Even dacht ik hieraan. Heel even maar totdat ik bedacht dat het klimmen het mooiste is wat mij misschien wel is overkomen.

Snel deze gedachten aan de kant geschoven en met opgeheven hoofd mijn project tegemoet! Poging 1 kwam ik aan het eind vlak voor dat je de irritante mik pas in moet zetten uit de route zeilen. Dat was echt irritant. Nog niet goed warm waarschijnlijk maar wel beter dan verwacht. Een pas verder en de route is gedaan! Dan een lange rust van een uur. Een beetje eten, andere klimmers aanmoedigen in de routes en vooral veel denken aan de route.

Poging 2. Zeer gecontroleerd klom ik het eerste deel (-+ 10-) om hierna een paar keer te schudden voor ik de 7c boulder in het dak inklom. Alles ging goed. Tot de pas na de mono. Aj, de greep voelde niet lekker aan. Dan toch maar inzetten! In de vlucht omhoog voelde ik hoe mijn middel- en ringvinger in de “verlossende” bidoigt verdwenen! En weer los! Ik kon mijzelf wel schieten….. Ik zat goed in de greep maar zwaaide er te hard uit! Slechts een fractie verwijdert van mijn eerste 10+/11-! Na ja, dan maar een derde poging er tegen aan. Deze verliep gelijk als p2. Alleen dat deze nog soepeler ging…. Conclusie: Toch sterker geworden. Ondanks moeheid sterker dan vorig jaar toen ik topfit was in de Franken. En ook nog het randje bijpakken wat ik vergat… Tweemaal….

En nu? Over twee weken weer drie weken Franken. Kijken hoe dit gaat. Motivatie is er. De wil is er. Nu nog mooi weer!

Wederom naar Bleau. Samen met JR. Nu voor twee dagen heen en weer. Donderdag (18/6) in de ochtend heen en vrijdag (19/6) terug. De eerste dag was het behoorlijk vochtig in het bos. Echt van dat warme, drukkende, onweer weer ;-). Lekker glad was het zandsteen dus wel. De tweede dag zijn we in de ochtend echt vroeg gaan klimmen. Om 0830uur stonden we al onder de rots. Dit maakte een behoorlijk verschil. Deze dag lekker geklommen in  Franchard Isatis. Wat heeft geresulteerd in wederom twee filmpjes: film 1 en film 2 hier te zien.

Fotografie en films gemaakt door J.R. van der Vliet.

Afgelopen woensdag t/m vrijdag in m’n eentje naar Bleau geweest.  In eerste instantie wilde ik graag lange toeren klimmen in Presles of de Verdon. Of  ‘old school style’ sportklimmen in  de Pfalz. Helaas was er niemand te vinden die tijd had door de weeks. Toen maar besloten om naar Bleau te gaan.

De donderdag had ik mazzel met het weer. In de nacht had het geregend en er waaide in de ochtend een stevige wind wat maakte dat de condities om te klimmen erg goed waren. Het zandsteen  plakte aardig goed voor deze periode. Doel was om lekker veel te doen. Tot en met 7c gewoon lekker bewegen. Dit heeft in de volgende twee filmpjes geresulteerd. Film 1 en film 2. (film 2 is niet de meest soepel uitgevoerde uitklim ooit ;-), ik was nogal gemotiveerd om vooral niet erg hard naar beneden te stuiteren). De vrijdag was het al snel weer tijd om huiswaarts te gaan. Tot een uur of 1 nog even in Cuvier geklommen. Wat zelfs in de ochtend al veel te warm was.

Een korte trip in je eentje. Best leuk. Voordeel is dat je kan doen en laten wat je wilt. Nadeel is dat het een stuk minder gezellig is dan als je met wat andere gemotiveerde klimmers bent. En het klimtempo ligt in je eentje veel hoger wat maakt dat je erg snel moe bent. Deze week weer naar Bleau….. Dit keer niet alleen ;-)!

Maandag in IB geweest samen met Bennie (a.k.a. Jesse). Het was redelijk warm, dus de omstandigheden waren niet optimaal om te klimmen. Wel was er wat wind wat maakte dat we niet direct dood gestoken werden door kuddes muggen. Want die zitten er zat in het land van onze Oosterburen. Evenals andere stekende, meerpotige, kleine etters…..

Doel was lekker wat klimmen op het zandsteen van IB. Gezien de warmte had ik niet veel zin om “Tante op een houtvlot” (7c+/8a) te proberen (wel ff gevoeld). Ook gezien dat ik deze stijl van boulderen echt erg lastig vind. In plaats hiervan nog wat boulders geklommen die ik nog niet had gedaan in IB. Tevens een mooie, directe zitstart aan “Doe het zelf” 7b weten te openen. Met als resultaat een straffe 7b+ die de naam “A Soul Without a Purpose” heeft gekregen.  Ook eens een boulder geopend. Naja, een variant dan…. Op naar Bleau/Frankenjura maar weer. Wat meer keuze qua klimmen en minder stekend spul in de lucht.

Zeven dagen in een week. Vier dagen rots, drie dagen werken. Gekkenwerk? Sommigen zeggen van wel. Maandag en dinsdag twee dagen in Berdorf geklommen samen met Stefan en fotograaf Melvin Redeker. Idee was om een fotoshoot voor de BLOK te combineren met wat klimmen. Zo was ik deze dagen eens niet de fotograaf maar zowaar een van de twee klimmende onderwerpen. Ook wel eens leuk voor de verandering. Berdorf blijft een mooi en fraai gebied. Om er te klimmen, te zijn, en te fotograferen. Mits het er niet te druk is. (Foto onder door Melvin Redeker)

Vervolgens drie dagen aan de bak op het werk. Vrijdag in de late avond nog gewerkt en zaterdag om precies 0500 in de auto gesprongen om 1315 onder de rots te staan in de Frankenjura. Om vervolgens weer zondag op maandag nacht terug te blazen met de snelle Seat die ik bezit.

Op de zaterdag ben ik samen met een aantal Nederlandse klimmers waaronder Suzanne naar de Veldener Wand gegaan. Ik was vrij moe van de rit maar had wel erg veel zin om te klimmen. Na wat verplicht opwarmen daar “Trainspotting” 10-/10 uitgewerkt. Na wat werken in de route en een goede rust was ik in staat om deze route in de eerste poging na uitwerken te klimmen. Niet slecht na zo’n rit… Hierna nog de fraaie Ikarus 9- geklommen. Zondag was eerst de planning om naar een project te gaan kijken. Al snel was duidelijk tijdens het opwarmen dat het verstandiger was om wat makkelijkere routes te klimmen. Ook aangezien ik wat last had van bijwerkingen van een anti-biotica kuur die ik op dat moment slikte ivm tekenbeten. Heel fijn is dit niet.

Dus de zondag wat mooie en makkelijkere routes geklommen op de Maximilians Wand en Krottenseer Turm. Daar nog een keer Hitch Hike the Plane 9/9+ herhaald. Blijft een mooie route! Westwand 8, wat makkelijke routes en als hoogtepunt van de dag de erg fraaie maar ook spannende Wilde Spiele 9-. Een verticale route van Kim Carrigan uit 1985. Voor diegene die deze man niet kennen wil ik verwijzen naar het boek “Rock Stars”. Kortom Kim Carrigan was een van de beste rotsklimmers eind jaren ‘70 en begin jaren ‘80 en afkomstig uit Australie.

Het doel om ooit 200 8e graad routes te klimmen is bereikt. De 200e (stand is nu 205) 8e graads route heb ik in de Frankenjura geklommen. Tijd voor een een klein feestje. Tenminste, in de spreekwoordelijke zin aangezien ik hiervoor toch echt geen feest ga organiseren ;-). Onduidelijk is welke route het nu is. Het is Bigboss 9+/10- of Amadeus Schwarzenegger 10-, de eerste is een nieuwe route in de Franken, de ander een uber klassieker. Als ik heel eerlijk ben is het eigenlijk de eerste. Maar ik heb liever Amadeus als 200e. Nu dan maar eens kijken welke 8a ik af ga waarderen zodat Amadeus de 200e kan zijn ;-). Wat een onzin. Lekker belangrijk….

Nee, zonder gekheid. Het waren twee goede weken waarin ik erg veel geklommen heb. Veel kan ik wel stellen. Op 16 dagen zo’n 12 klimdagen. Mijn vingers doen er nog pijn van. Projecten had ik niet veel op Space Invader (10+/11-) na dan. Voor de tijd van het jaar waren er veel wanden droog. Dit in tegenstelling tot vorig jaar in dezelfde periode. Toch waren meer routes nat dan ik verwacht had. Uiteraard erg suf om te denken dat alle wanden kurk droog zouden zijn in deze periode. Ook mijn project was behoorlijk nat in het begin. Niet erg motiverend was dit. Ook gezien het feit dat ik het noordelijke deel van de Noordelijke Franken echt even zat ben. Het gebied waarin Klinge zich bevind heb ik het afgelopen jaar echt teveel gezien.

Zo heb ik al aan het begin van de trip besloten om veel routes te proberen in de graad 10- en om projecten te zoeken vanaf 10. Hiernaast veel nieuwe wanden te bezoeken zodat er plannen gemaakt kunnen worden voor dit jaar. Naast het klimmen had ik ook nog een fotoklus op het programma staan voor de BLOK. Dit was wel spannend om te doen aangezien mijn ervaring is dat de fotografie altijd lijdt onder het klimmen en onder geen voorwaarde wil ik dat het klimmen lijdt onder de fotografie. Maar gezegd kan worden dat de missie redelijk geslaagd is. Dat moeten jullie zelf ook maar beoordelen als BLOK #3 uitkomt. Twee foto’s als voorproefje. Suzanne in Magnet en Stefan in Fight Gravity.

Op deze trip heb ik een paar klassiekers gedaan waar ik blij mee was. Killer 10, Fight Gravity 8+, High Gravity Day 9/9+ en Amadeus Schwarzennegger 10-. Killer is een wat apart verhaal (in mijn hoofd). Eigenlijk vind ik dat ik deze route nog voor een derde maal moet klimmen aangezien ik de eerste maal wat touw wrijving voelde over het laatste dakje alvorens de laatste haak te klippen en de tweede maal klipte ik de laatste haak van een grote greep een halve meter onder de laatste haak omdat de grepen om het kleine dakje nat waren door de regenbui die er toen was.  Bovendien heb ik de indruk dat deze route ooit al graspollen rukkend uitgeklommen is tot de bovenkant van het massief.  Dan moet je nog een vervelende mantel maken na de laatste haak en flink doorrukken aan graspollen. Jaja, old school way. Duzzzz, maar niet erg want deze route is gewoon erg mooi en het is dan ook geen straf om deze nog een keer te mogen doen. Ik sprak Mathieu Ceron hierover aan de telefoon en die zei:’hou nou toch eens op met die onzin’. Misschien heeft hij wel een punt. Er is mij al door verscheidene mensen gezegd op te passen hier niet teveel in door te slaan. Straks tellen alleen nog de routes die op-af geklommen worden in jaren ‘80 outfit ;-).

Amadeus Schwarzenegger is een erg respectabele 10-. Ik heb deze trip iets van 11 routes vanaf 9+ geklommen en deze vond ik eigenlijk wel het grootste succes van de trip. Deze route is geopend in 1986 door Wolfgang Gullich. De route bevind zich naast de klassiekers Fight Gravity 8+ en Magnet 9 op de Richard Wagner Fels. Een respectabele 10- omdat hij punt 1: fraai is maar misschien nog wel meer omdat hij echt *#^% hard is. Naar moderne maatstaven heeft dit niets met 10- te maken. Maar ja, dit is een klassieker dus dit is de maatstaf.  Niet dat ik er zo lang over deed. Twee pogingen en klaar was het maar misschien was het wel gewoon de dag waardoor deze route zo speciaal voelde. Ik had namelijk Fight Gravity 8+ nog nooit gedaan :-0! En deze dus op dezelfde dag ook geklommen. Alle drie de klassiekers heb ik nu dus ook gedaan op de Richard Wagner Fels.  Naast de foto’s die ik op mijn website geplaatst heb van twee andere klimmers heb ik nog zelf twee filmpjes laten maken: Fliegender Grafix 9+/10- en Wallfahrt 10-.

Voor de zoveelste maal op naar het bos van Fontainebleau. Samen met Ad Siemons (diegene die na BLOK 2 waarschijnlijk wat meer fan mail gaat krijgen ;-)) afgelopen weekend in het mooie Franse bos doorgebracht. Doel: harde boulders klimmen. En dat ging. In tegenstelling tot voorgaande trip reports heb ik deze keer geen foto’s van mooie boulders maar wel twee filmpjes die erg de moeite waard zijn. Al zeg ik het zelf. Door de volgende link te volgen kom je op mijn foto site waar je de filmpjes zal vinden van La Balance sans (7c+) en Tigre et Dragon (8a). Twee super mooie boulders die ik afgelopen weekend wist te klimmen.

La Balance had ik vorige week al gedaan. Maar dan met de gehakte greep. Om het af te maken wilde ik deze lijn ook zonder de gehakte greep doen. Niet heel veel moeilijker dan de variant met de gehakte greep. Wel een erg fraaie lijn.  Een heel andere boulder is Tigre et Dragon. Dit is misschien wel een van de meest mooie 8e graad boulders die ik in Bleau gezien heb. Vorig jaar eenmaal in het voorjaar kort in deze boulder gewerkt. Afgelopen weekend terug met als doel deze boulder te klimmen, en dat ging! Gelukkig. Al snel stond ik bovenaan het blok. Ik ben met veel beklimmingen blij geweest maar deze boulder is gewoon zo mooi dat ik deze nog wel een keer zou willen klimmen. Dat heb ik eigenlijk zelden. Als je ooit naar deze boulder toegaat zal je waarschijnlijk wel begrijpen waarom…

Afgelopen weekend was het erg goed weer in Bleau. Tenminste, wat noem je goed. Het was droog maar toch wat aan de warme kant. Soms denk ik wel eens:”het is ook nooit goed”. De ene keer is het te vochtig, de andere keer te warm of te koud. Met andere woorden. Ik heb altijd wat te zeuren. Terwijl je soms ook gewoon tevreden zou kunnen zijn met wat je hebt. Nou, nou, wat een moraal…. Vier dagen Bleau van zaterdag (14-3) t/m dinsdag (17-3).

Eigenlijk was het gewoon perfect. Vier dagen op rij kunnen klimmen. Veel mooie boulders gedaan en ook nog eens kunnen genieten van een heerlijk zonnetje. De zaterdag vertrokken Suuz en ik erg vroeg richting Bleau. Om 0530 (!) zaten we al in de voiture. Terwijl ik de avond ervoor nog een late dienst had op mijn werk. Niet veel slaap dus voor mij. Zaterdag was het plan om naar Rocher la Reine te gaan. Later op de dag ook nog even langs Drei Zinnen geweest om daar nog wat te klimmen. Rocher la Reine is een niet al te interessant gebied. Daarentegen is Drei Zinnen wel mooi. Daar nog de fraaie 7b Multipass geklommen.

Zondag ben ik samen met Suuz, Ad en Jorick in Gorge du Houx gaan boulderen. Dit gebied ligt vlakbij Isatis en Cuisiniere. Vaag kon ik mij herinneren dat ik hier al eens eerder was geweest. Gorges du Houx  is een rustig, lang gerekt gebied, met niet al te veel boulder. De boulders die er liggen zijn erg fraai!. Zo zijn bijvoorbeeld Ecaille de Lune (7c) en Gargantoit assis (7b+) erg de moeite waard om te doen. Zie ook het filmpje van Ecaille de Lune. Die dag ook nog een kijkje genomen in La terre a la une (7c+), een erg fraaie boulder waar ik tot de dag van vandaag het eind nog niet helemaal van snap. Deze staat dus hoog aan het “deze zal en moet ik klimmen” lijstje.

Maandag was het idee om samen met vrienden uit Adam richting Buthiers te gaan. Na wat opgewarmd te hebben was het tijd om Mongolito (7c+) te proberen. Deze boulder heeft Jesse ooit eens als een van zijn eerste 8a’s geklommen en hij had mij verteld dat dit wel een fraai probleem zou moeten zijn. Deze boulder is vrij kort en kenmerkt zich door een verre pas naar een randje in het dak wat je op de schouder moet pakken. Niet een van mijn meest favoriete manieren om mijn schouder te belasten. Na wat aan de grepen gevoeld te hebben moest ik toch concluderen dat deze wat aan de natte kant waren. Logisch want Mongolito is eigenlijk een best sompig dakje wat op het noorden ligt. Maar dit mocht de pret niet drukken. Pads onder de boulder, wat magnesium op de grepen+handen en gaan! Dat gaan ging best aardig. Direct lukte het om de boulder te enchaineren. Gelukkig voor mijn schouder. Hierna wilde ik nog een filmpje maken van de boulder. En uiteraard zoals ik dat vaker heb meegemaakt wil ie dan niet meer :-).Na veel rusten nog de fraaie en misschien een beetje spannende Attention Chef D’Oeuvre (7a) gedaan. Erg de moeite waard dat laatste probleem.

Foto: J.R. van der Vliet

Laatste dag: planning Cuvier. Gelukkig was het dinsdag dus zou het wat betreft drukte wel mee moeten vallen. Cuvier is het gebied waar ik denk ik 11 jaar geleden kennis maakte met het klimmen in Fontainbleau. Dit deelgebeid van Bleau is een van de klasssieke gebieden waar je kan klimmen in het bos. Dit gebied is er een waar ik vele goede herinneringen heb en altijd graag terugkom. Al is het alleen maar om die “oude” herinneringen op te halen. Vele prachtige boulders liggen hier in het bos te wachten om beklommen te worden. Werd ik deze dag even van dit beeld “verlost”. Onderweg naar het pleintje bij het blok van Carnage viel mij op dat er ontzettend veel rotzooi door het gebied lag. Ik zal maar niet benoemen wat voor een ranzig heden ik daar heb aangetroffen. Ok, dichtbij de route nationale. Maar toch. Dan maar verder het gebied in. Na wat rondgelopen te hebben langs de blokken ben ik veel zooi van mensen tegen gekomen: luiers, wc papier, peuken, blikjes, plastic flessen en ga zo maar door.

Negeren en lekker boulderen dacht ik op dat moment.  Per slot had ik nog een appeltje te schillen met twee boulders deze dag. Te weten Carnage-Berezina (7c+) en La Balance (die tegenwoordig nog maar 7c is). De eerste ging na wat proberen vrij snel. Per slot is deze boulder de combi tussen Carnage en Berezina. Twee boulders die ik al jaren terug had gedaan. Voor het filmpje (met briljant commentaar ;-)) duurde het wat langer. Gellukig ben ik geen acteur want schijnbaar is het toch lastig wat klaar te maken zodra er een lens op je gericht wordt ;-). Ik moest voor de film ook een andere methode gebruiken. Afijn, genoeg erover. Boulder twee in de planning was La Balance met de gehakte greep. Na wat aanprutsen kwam ik tot de conlusie dat “de tree” te laag is voor mij. In plaats hiervan ga ik op wrijving staan boven de tree om dan de bewuste sloper wel bij te kunnen pakken. Toen ik dit eenmaal doorhad stond ik snel op het blok. Jammer dat deze boulder zo vernield is door het vele poetsen. De tweede aplat vanaf de grond in deze boulder is zo veel beter geworden dat deze boulder idd geen 7c+ meer is. Echt heel erg jammer. Ik hoop ook ten aanzien van mijn eerdere bevindingen op de dag dat wij als klimmers niet gaan vergeten dat wij nog altijd te gast zijn in de natuur. Laten we zuinig zijn op dat wat we nog hebben zodat we daar nog vele jaren van kunnen genieten. Misschien wat cliché om dit te zeggen maar als ik kijk naar hoe Cuvier er nu bijligt in vergelijking toen ik er 11 jaar geleden voor het eerst kwam is het wel een aardige achteruitgang. Vele boulders zijn beschadigt door het poetsen met te harde borstels, er licht veel zwerfafval en het bos heeft zichtbaar te lijden onder de erosie door de hoeveelheid mensen die er wekelijks door het bos lopen. Genoeg erover. Ik ga nu maar weer eens lekker klimmen.