Roman van der Werf

(foto: Thomas Hocke)

Eindelijk! Op 16 mei heb ik Powerplay (11-)  geklommen!!! Ik denk wel dertig pogingen en een hoop frustratie waren hiervoor nodig. Twee dagen na mijn nachtdiensten reden we naar de Franken. Weer een pokke eind rijden, weinig slaap van tevoren en absoluut een brakke voorbereiding. Alles vergeten: video cameraatje, statief, magnesium, fatsoenlijke wandel schoenen, mijn goede humeur. Wat er wel was, deze dag, was vocht! En wel op de grepen. Kortom, alle ingrediënten waren aanwezig voor een kansloze missie deze route te klimmen.

Poging 1 strandde ik wederom bij de pas naar de verlossende greep. Vergeten mijn rechter voet te verplaatsen……. De tweede poging was een ander verhaal. Op de een of andere manier heb ik het toch voor elkaar gekregen om de verre cruciale pas te maken! Vraag me niet hoe want ik weet het zelf eigenlijk ook niet meer. Suuz die in de verte ergens “voet” riep voor ik de cruciale pas zou maken, m’n hoofd enigszins leeg door de vermoeidheid van 2 drukke weken op het  werk, de “ontspanning” die ik had doordat het toch maar een laatste poging van de dag zou zijn… Toch kon ik de route klimmen. Helaas niet op video maar gelukkig wel een paar foto’s gemaakt door Thomas.

Wat een opluchting. Ik moest wel even een traantje laten na het klimmen van deze ultra klassieker. Ik kan mij nog goed herinneren dat Dennis Teijsse mij in 2003 ooit een sms stuurde “aanrader: Powerplay 11-”. En nu, 7 jaar later, gedaan! En na wat voor voorbereiding? Veel getraind maar de afgelopen twee weken werk hadden hun tol geëist. Dat is de keerzijde van werken in de psychiatrie. Veel vrije tijd, maar soms kan het werk zo heftig zijn, dat het je niet in je koude kleren gaat zitten.

Maar dan toch als bekroning van al dat harde werk: Powerplay! Een machtig klassieke 11-. Een lijn die jaren door mijn hoofd heeft gespookt. En dan nu geklommen. Op naar de volgende mind game! Als laatste wil ik Suuz nog bedanken voor de steun die ze mij heeft gegeven tijdens alle uren dat ze mij heeft gezekerd in deze route. En Thomas, bedankt voor de moeite die je hebt genomen om de zondag speciaal naar deze route te komen om foto’s te nemen!

Nu ruim een week terug van onze 10 daagse trip naar de Frankenjura. Eindelijk heb ik de tijd om rustig een stuk te schrijven voor mijn site.  Afgelopen week was erg druk met werk en trainen dus vandaar nu pas een update. En hoe was het in de Frankenjura? Tsja, goed weer was het in ieder geval wel. Het klimmen was eigenlijk ook top, maar ja. Gemengde gevoelens heb ik wel want wederom is het niet gelukt om Powerplay te klimmen. Wel nog een fraaie 10 genaamd Underdog geklommen in de eerste poging, eentje die ik op mijn lange wensenlijst had staan. Hiernaast nog wat mooie andere routes geklommen maar voor al deze routes kwam ik niet in de Franken. Op zich heb ik hierover wel gemengde gevoelens, door zoveel in een route te werken gaat dit ten koste van tijd die ik zou kunnen steken in 10 of 10+.

Van de 8 klimdagen heb ik zeker 5 dagen gewijd aan Powerplay. Even los van het feit dat 8 dagen klimmen op de 10 veel te veel is. Ik heb me weer eens laten verleiden tot teveel klimmen ;-). As usual.  Maar ja. Powerplay blijft door mijn hoofd spelen. Steeds wil ik maar weer naar die route. Er is bijna geen dag dat ik in Nederland ben en aan deze route denk. En wat voor een project heb ik weer uitgekozen. Eentje die voor mijn lengte niet al te best gaat. Een slap excuus, nietwaar? Het begint een kopzaak te worden. Ik weet dat ik dat ding kan klimmen, maar moet het nog “ff doen”. Gelukkig staan er al weer wat weekenden Frankenjura gepland en wie weet wat dat brengt. Ik heb trouwens twee filmpjes gemaakt. Hier en hier, eentje van Powerplay. Ongeveer alle pogingen zager er zo uit. Heb alleen nu een iets andere methode waarin ik mijn rechter voet nog iets dichter bij zet. Het andere filmpje is van Die dicke Kinder von Landau 10-/10.

Iets heel anders. Wat zeker leuk is om te melden dat ik deze trip mijn eerste route heb kunnen boren op de Rolandfels! Of althans, een combinatie van twee routes. Beginnen in Nullkommanix en uit in Stelle mit nix. Op zich wat gezocht misschien maar als je de lijn ziet is het eigenlijk een heel logische lijn. Alleen erg hard. Waarschijnlijk daarom nooit ingeboord. Thomas en ik gokken op iets tussen 11- en 11-/11. Overigens zo nieuw dat dit project nog niet op de topo staat op bovengenoemde link. Hieronder een foto waar ik bezig ben een haak te zetten.