Roman van der Werf

Ruim twee weken voor vertrek voelde ik een pijnscheut in mijn rechter middelvinger. Precies in het 1e gewricht bovenaan mijn vinger. Dit tijdens het opwarmen in een stijle route in Centraal.  Snel vanuit de route naar beneden en de schade “aanvoelen”. Had ik nu echt een blessure? Hoe moet dit nu met aankomende drie weken in de Frankenjura? Al die jaren klimmen, is dit niet (te) schadelijk geweest? Al dit soort gedachten gingen even door mij heen. Het soort pijn kende ik wel. Een pijnscheut die aangeeft dat je langzaam een gewricht kapsel of gewricht aan het overbelasten bent. Niet zo mooi aangezien de belangrijkste klimtrip van het jaar vlak voor de deur stond.

Er zat niets anders op dan rust nemen en rekening houden met de vinger in kwestie. Die bewuste klimdag de resterende training uren voorzichtig de vinger belast tot waar mijn lichaam aangaf dat het kon. Door de jaren heen heb ik wel redelijk geleerd in te schatten wat mijn lichaam aankan wat betreft belasting. Maar voorzichtigheid was geboden. Zo heb ik de laatste twee weken voor vertrek nog een maal geklommen om de situatie voor vertrek in te schatten. En dat ging goed. De laatste klimdag ,een kleine week voor vertrek, gaf een goed gevoel. De moeilijke vinger leek goed belastbaar maar voelde nog wel wat stijf en stram aan. Er zat niet aanders op dan naar de Franken te vertrekken en daar voorzichtig kijken hoe het allemaal zou gaan aanvoelen. Ik had er zelf wel een beetje een hard hoofd in aangezien de Franken nou niet bepaald het meest “klim-lichaam-vriendelijke” klimgebied is op aarde.

Het advies voor mijzelf was dan ook rustig aan de eerste dagen en zeker niet routes uitzoeken die extreem belastend zouden kunnen zijn voor de vingers. Ik was benieuwd hoe het zou gaan aanvoelen. En tegelijkertijd vreesde ik voor al mijn ideeën om deze trip Space Invader af te maken en andere moeilijke projecten te gaan proberen.

De eerste week zou in ieder geval veel reizen worden. Door privé verplichtingen (trouwerij) hebben we nog de eerste week een keer op en neer moeten rijden naar Nederland. Hiervoor vier klimdagen, trouwerij en snel weer terug naar de Frankenjura. Gek genoeg had ik mij voorgenomen om de eerste dagen een soort van voorzichtig te zijn i.v.m. mijn vinger. Ondanks dat ik geen enkele pijn klachten had op dat moment. Wilde ik toch spaarzaam opbouwen en aankijken of zwaardere routes een optie zouden kunnen zijn om te gaan proberen. Gek genoeg, nu ik terug kijk op drie weken klimmen in de Franken kan ik niets anders concluderen dat de eerste anderhalve week de meest succesvolle periode is geweest van de trip. Dit ten aanzien van het klimmen, van voor mij, mooie en moeilijke lijnen. Mijn lichaam voelde de eerste anderhalve week zo fit aan zonder maar een enkel pijntje dat ik besloot in de eerste week flink gas te geven. Dit resulteerde in dat ik Harte 10 en Space Invader klom (Space Invader op 27 augustus)! Na terugkomst van de bruiloft wist ik de dag erop ook direct Respektlos te klimmen. (foto Space Invader door T. Hocke)

Dan te bedenken dat ik mij had voorgenomen om juist in de eerste week Space Invader niet te proberen en rustig aan te doen. Toch voelde alles goed aan waardoor ik anders besloot. De dag van vertrek richting Nederland (voor de bruiloft) besloot ik samen met Suuz toch richting Klinge te rijden om daar nogmaals pogingen te doen in Space Invader. Klimdag twee was het inmiddels en ik had geen flauw idee het het allemaal zou aanvoelen. Fatsoenlijk opgewarmd, rustig de setjes in Space gehangen en na een goede rust een poging trekken. Het eerste continue gedeelte voor de crux in het dak verliep soepel. Ik voelde dat ik tijdens de poging wel dat ik iets te koude vingers had. Na het rustpunt klom ik de crux in. Zette de dynamische pas in naar de bidoigt. Voelde weer mijn vingers in het gat verdwijnen en zoals een paar weken eerder kwamen mijn vingers er net zo snel weer uit! Wat volgde was terecht gevloek. Balen dat ik die pas weer miste. Ik keek een naar mijn linker hand en zag al dat de route zijn tol aan het eisen was. Huid! Lekker van de opgestroopte ribbels, net geen flappers maar je kan er op wachten.

Na een goede rust van ongeveer een uur nog maar eens besloten een poging te doen. Ik voelde me minder goed dan de poging ervoor. Wat moe en chagrijnig. Ik probeerde met opgeheven hoofd de route in te stappen maar eerlijk moet ik bekennen dat dit niet al te best lukte. Het voelde aan als een “ach ik zie wel poging”. Weer dat irritante pijnlijke begin om op de rust aan te komen. En toen gebeurde er iets aparts. Voordien was ik niet in staat geweest om echt te ontspannen in de route op deze rust vlak voordat je het dak (crux) ingaat. Deze keer lekker armen helemaal gestrekt en ontspannen. Na wat schudden en een paar graaien in mijn magnesium zak besloot ik dat het tijd was om die laatste paar passen te maken. Nog een keer zacht grommen en gas erop: diepe bidoigt met rechts, voet links extreem hoog op die dijk van een tree, spanning zetten, mono links op de schouder in het dak, de boel goed op slot zetten, zoveel persen dat je bijna alle vloeistoffen uit je lichaam perst voor je gevoel, voet rechts licht indraaien, linker voet los, slechte greep afhangend met drie vingers, een keer over de dakrand kijken naar de bidoigt, maximaal opblokken, linker hand uit de mono richting bidoigt en erin!. En op dat moment zat ik te wachten totdat ik er weer uit zou komen. Maar dat gebeurde niet. Snel wist ik de greep goed te herpakken, ik bungelde met mijn voeten ongecontroleerd alle kanten op in een verwoede poging de zwaai te stabiliseren. En dat lukte. Wat hierna volgde was een nog erg verre en nare pas naar een andere bidoigt/kommetje. Ik vergat direct alle treden en oplossingen. Ik bleef net hangen aan de volgende greep. Ik weet niet hoe ik het precies voor elkaar heb gekregen maar ik wilde niet meer los laten. Ik parkeerde mijn linker voet op een tree van nix praktisch naast mijn linker hand. Ik heb toen nog eenmaal mijn rechter biceps op 120% aangezet en had toen een bak vast. Om daar de laatste haak te clippen. Ik ben blij dat die eindgrepen en haak “bom-proof” zijn gebleken want ik was in alle staten. Ik had alles wat potentieel los had kunnen komen absoluut los getrokken ;-). Nee, zonder gekheid. Eindelijk dat monster geklommen! En wat een monster was Space. Wederom een flapper van het formaat krater. Bijna drie weken later achter de PC is hij nog steeds niet volledig hersteld. Maar dat maakt allemaal niet meer uit.

Rustig zijn we naar Nederland gereden voor de bruiloft. De twee laatste weken van de trip hebben Suuz en ik ontzettend veel geklommen en ook veel moeilijke routes geprobeerd. Zo was ik nog een paar keer erg dichtbij het klimmen van Powerplay. Maar het mocht deze trip niet zo zijn om dit kado ook mee te mogen nemen. Maar dat maakt niet uit. De routes zullen niet weglopen. Eindelijk door Space Invader te hebben geklommen kan ik stellen dat ik voor mijn gevoel de moeilijkste route voor mij ooit tot dusver heb geklommen. Maar zoals dat vaak gaat dient zich er altijd weer een nieuw mooi project aan. Eentje waar je net, of misschien nog wel meer, pijn, moeite, verdriet en vreugde aan zal beleven dan de vorige. Het is een spel wat niet zal stoppen. Ongeacht niveau, fitheid of wat dan ook zal een klimmer tot in lengte van dagen uitdagingen blijven zoeken in de wereld van het verticale. Of dit nu gaat om moeilijke routes beklimmen en puur de de fysieke grens van je eigen kunnen op te zoeken. Of in het doen van spannende, lange en korte routes. Het maakt niet uit. Zolang je maar kan klimmen en genieten.  Dat is het allerbelangrijkste voor mij in mijn klimleven.

Alle foto’s behalve  Space Invader gemaakt door Werfieproductions. Foto’s zijn beschermd onder copyright. Geen van de foto’s  mogen op welke wijze dan ook gepubliceerd, gekopieerd of andere wijze gebruikt  worden zonder schriftelijke toestemming van de fotograaf.