Warm weer in Bleau.
24 maart 2009Afgelopen weekend was het erg goed weer in Bleau. Tenminste, wat noem je goed. Het was droog maar toch wat aan de warme kant. Soms denk ik wel eens:”het is ook nooit goed”. De ene keer is het te vochtig, de andere keer te warm of te koud. Met andere woorden. Ik heb altijd wat te zeuren. Terwijl je soms ook gewoon tevreden zou kunnen zijn met wat je hebt. Nou, nou, wat een moraal…. Vier dagen Bleau van zaterdag (14-3) t/m dinsdag (17-3).
Eigenlijk was het gewoon perfect. Vier dagen op rij kunnen klimmen. Veel mooie boulders gedaan en ook nog eens kunnen genieten van een heerlijk zonnetje. De zaterdag vertrokken Suuz en ik erg vroeg richting Bleau. Om 0530 (!) zaten we al in de voiture. Terwijl ik de avond ervoor nog een late dienst had op mijn werk. Niet veel slaap dus voor mij. Zaterdag was het plan om naar Rocher la Reine te gaan. Later op de dag ook nog even langs Drei Zinnen geweest om daar nog wat te klimmen. Rocher la Reine is een niet al te interessant gebied. Daarentegen is Drei Zinnen wel mooi. Daar nog de fraaie 7b Multipass geklommen.
Zondag ben ik samen met Suuz, Ad en Jorick in Gorge du Houx gaan boulderen. Dit gebied ligt vlakbij Isatis en Cuisiniere. Vaag kon ik mij herinneren dat ik hier al eens eerder was geweest. Gorges du Houx is een rustig, lang gerekt gebied, met niet al te veel boulder. De boulders die er liggen zijn erg fraai!. Zo zijn bijvoorbeeld Ecaille de Lune (7c) en Gargantoit assis (7b+) erg de moeite waard om te doen. Zie ook het filmpje van Ecaille de Lune. Die dag ook nog een kijkje genomen in La terre a la une (7c+), een erg fraaie boulder waar ik tot de dag van vandaag het eind nog niet helemaal van snap. Deze staat dus hoog aan het “deze zal en moet ik klimmen” lijstje.
Maandag was het idee om samen met vrienden uit Adam richting Buthiers te gaan. Na wat opgewarmd te hebben was het tijd om Mongolito (7c+) te proberen. Deze boulder heeft Jesse ooit eens als een van zijn eerste 8a’s geklommen en hij had mij verteld dat dit wel een fraai probleem zou moeten zijn. Deze boulder is vrij kort en kenmerkt zich door een verre pas naar een randje in het dak wat je op de schouder moet pakken. Niet een van mijn meest favoriete manieren om mijn schouder te belasten. Na wat aan de grepen gevoeld te hebben moest ik toch concluderen dat deze wat aan de natte kant waren. Logisch want Mongolito is eigenlijk een best sompig dakje wat op het noorden ligt. Maar dit mocht de pret niet drukken. Pads onder de boulder, wat magnesium op de grepen+handen en gaan! Dat gaan ging best aardig. Direct lukte het om de boulder te enchaineren. Gelukkig voor mijn schouder. Hierna wilde ik nog een filmpje maken van de boulder. En uiteraard zoals ik dat vaker heb meegemaakt wil ie dan niet meer :-).Na veel rusten nog de fraaie en misschien een beetje spannende Attention Chef D’Oeuvre (7a) gedaan. Erg de moeite waard dat laatste probleem.
Foto: J.R. van der Vliet
Laatste dag: planning Cuvier. Gelukkig was het dinsdag dus zou het wat betreft drukte wel mee moeten vallen. Cuvier is het gebied waar ik denk ik 11 jaar geleden kennis maakte met het klimmen in Fontainbleau. Dit deelgebeid van Bleau is een van de klasssieke gebieden waar je kan klimmen in het bos. Dit gebied is er een waar ik vele goede herinneringen heb en altijd graag terugkom. Al is het alleen maar om die “oude” herinneringen op te halen. Vele prachtige boulders liggen hier in het bos te wachten om beklommen te worden. Werd ik deze dag even van dit beeld “verlost”. Onderweg naar het pleintje bij het blok van Carnage viel mij op dat er ontzettend veel rotzooi door het gebied lag. Ik zal maar niet benoemen wat voor een ranzig heden ik daar heb aangetroffen. Ok, dichtbij de route nationale. Maar toch. Dan maar verder het gebied in. Na wat rondgelopen te hebben langs de blokken ben ik veel zooi van mensen tegen gekomen: luiers, wc papier, peuken, blikjes, plastic flessen en ga zo maar door.
Negeren en lekker boulderen dacht ik op dat moment. Per slot had ik nog een appeltje te schillen met twee boulders deze dag. Te weten Carnage-Berezina (7c+) en La Balance (die tegenwoordig nog maar 7c is). De eerste ging na wat proberen vrij snel. Per slot is deze boulder de combi tussen Carnage en Berezina. Twee boulders die ik al jaren terug had gedaan. Voor het filmpje (met briljant commentaar ;-)) duurde het wat langer. Gellukig ben ik geen acteur want schijnbaar is het toch lastig wat klaar te maken zodra er een lens op je gericht wordt ;-). Ik moest voor de film ook een andere methode gebruiken. Afijn, genoeg erover. Boulder twee in de planning was La Balance met de gehakte greep. Na wat aanprutsen kwam ik tot de conlusie dat “de tree” te laag is voor mij. In plaats hiervan ga ik op wrijving staan boven de tree om dan de bewuste sloper wel bij te kunnen pakken. Toen ik dit eenmaal doorhad stond ik snel op het blok. Jammer dat deze boulder zo vernield is door het vele poetsen. De tweede aplat vanaf de grond in deze boulder is zo veel beter geworden dat deze boulder idd geen 7c+ meer is. Echt heel erg jammer. Ik hoop ook ten aanzien van mijn eerdere bevindingen op de dag dat wij als klimmers niet gaan vergeten dat wij nog altijd te gast zijn in de natuur. Laten we zuinig zijn op dat wat we nog hebben zodat we daar nog vele jaren van kunnen genieten. Misschien wat cliché om dit te zeggen maar als ik kijk naar hoe Cuvier er nu bijligt in vergelijking toen ik er 11 jaar geleden voor het eerst kwam is het wel een aardige achteruitgang. Vele boulders zijn beschadigt door het poetsen met te harde borstels, er licht veel zwerfafval en het bos heeft zichtbaar te lijden onder de erosie door de hoeveelheid mensen die er wekelijks door het bos lopen. Genoeg erover. Ik ga nu maar weer eens lekker klimmen.
