Bleau trip 1.
2 februari 2009De omstandigheden waren top afgelopen weekend. Al meer dan een half jaar terug was de laatste keer dat ik in Bleau had geklommen. Veel te lang geleden. Zo is een van mijn doelen dit jaar om meer naar dit mooie klim gebied te gaan. In het kader van dit doel maar gelijk de daad bij het woord gevoegd. Zo reden Suuz en ik dus van het weekend richting zuiden.
Eerst ergens een F1 hotel gepakt om op de zaterdag de laatste kilometers te rijden naar Isatis. Ik denk dat ik 6 jaar terug voor het laatst in dit gebied ben geweest. In 2001 klom ik hier de klassieker Sur Prises (7b+). Doel was nu om de assis variant van deze boulder te klimmen. En dit lukte erg snel. Twee pogingen later stond ik op het blok. Niet dat deze boulder verschrikkelijk moeilijk voor mij is. Ben ik er toch best erg blij mee. Ik ben na 2001 wel regelmatig in Bleau geweest maar ik heb deze boulder nooit in zulke goede condities gezien. De temperatuur en vochtigheidsgraad waren laag. Bovendien ben ik behoorlijk veel sterker dan in 2001. Het voelde voor mij als iets wat ik moest afronden. Ik denk dat deze boulder in mijn gedachten misschien wel een paar duizend keer de revue is gepasseerd de afgelopen jaren. Hieraan is nu een eind gekomen. Jaja, dat klinkt dramatisch…Ik heb voor de verandering eens een filmpje laten maken i.p.v. foto’s.
Dag twee was het idee om in Atresie (8a) te gaan werken in Cuvier Rempart. Samen met Jesse heb ik in begin 2008 eens in deze boulder gewerkt. Het idee was om eens te investeren in een wat moeilijkere boulder dan ik tot nog toe echt serieus had geprobeerd in Bleau. Vorig jaar ging het al best goed. Ik kon alleen het tweede slechte randje nog niet bijpakken. Zondag lukt dit al vrij snel met een heel-hook op links. Nu was alleen het probleem om dan door te huppen naar het “verlossende randje” op de uitklim. Een paar pogingen stranden hier. De meeste mensen plaatsen hun rechter voet recht onder hen op een slecht zichtbare tree. Ikzelf vond dit geen prettige oplossing. In plaats hiervan schuif ik mijn linker hiel meer omhoog op de aflopende band en hup dan door met mijn rechter hand naar het randje. Mijn rechter voet doet dan vrij weinig. (foto’s van Atresie door Suzanne)
Zo gezegd zo gedaan. De poging waarin ik de boulder klom ging alles feilloos zoals dat vaak moet in Bleau. Tot aan het eind…. Ik kreeg het randje onder mijn vingers en ik had slechts een keertje het eind uitgewerkt. Ik vergat de methode en wat hierna volgde was een sterk staaltje “zwemmende -hond” techniek en bot doorrukken. Ja, Atresie is best een gevoelsboulder en ik ben dan ook blij dat mijn al erg jong aangeleerde tecnhische oplossingen, ad hoc, uitkomst boden…. De meesten van jullie zullen wel snappen dat een smiley niet eens meer nodig is.
Zo. Twee dagen Bleau. Een oud project afgerond en mijn eerste 8a in Bleau is eindelijk gevallen.