Roman van der Werf

Het is bijna een maand geleden dat ik wat geschreven heb op mijn blog. Wat is er in de tussentijd gebeurt? De laatste keer dat ik wat schreef was het bericht dat Fuerza ook mijn sponsor is geworden en hiervoor nog een stuk over de afgelopen topklasse wedstrijd in Rotterdam.

In de tussentijd ben ik nog een lang weekend in de Franken geweest, heb ik hard gewerkt, getrained, routes gebouwd voor het NJK, boulders gebouwd voor de bouldernacht en nu zelfs een keer een heuse rustweek ingepland.  Jaja, een rustweek. Wel 7 dagen lang. Voelt echt aan alsof ik een jaar niet geklommen heb ;-).  Over het weekend Franken kan ik nog het een en ander vertellen. Zo zijn Suzanne en ik het weekend van 17, 18 en 19 oktober richting de Franken vertrokken om nog een laatste keer dit jaar in projecten te kunnen werken  (lees: voordat het echt te koud wordt) . Zo had ik de planning om in Space Invaders 10+/11- te werken. Twee dagen en dan weer naar huis.  De eerste dag was de planning om met Mathieu Ceron te gaan klimmen op Rolandfels. Een fraai wandje waar we gek genoeg nog maar een keer hadden geklommen, jaren terug. Hier was ik op de 17e nog in staat om Respekt 10- te flashen. Wel grappig. Na 700 km rijden en deze route als “opwarmer” dan ook gelijk klimmen… Verstandig is misschien wat anders maar leuk was het wel.

Samenvattend kan ik het volgende schrijven over Space Invaders. De eerste dag toch besloten om niet in deze route te gaan werken en alle hoop te vestigen op de zaterdag. De Zaterdag ben ik alleen maar aan het werk geweest in deze route. Werken in deze route, eindelijk alle passen kunnen maken en drie pogingen om af te sluiten. De route is sterk overhangend en is qua stijl erg atletisch en krachtig. Een echte Franken route. Hard, krachtig en pijnlijk… Dat laatste heb ik geweten. De allerlaatste poging van de dag heb ik een kleine prestatie voor mijzelf neergezet. En dan niet in de meest positieve zin. De prestatie was dan ook de allergrootste “flapper”  die ik ooit in mijn klimcarriere heb getrokken (flapper= flink stuk huid die loskomt met veel bloed) . Ik heb er maar geen foto van gemaakt. Zo diep was ie.Dus dat was gelijk ook einde oefening. Op zich kwam dit wel goed uit. Ik was al moe dus was het een goed excuus om er de brui aan te geven. Per slot (en zeker niet onbelangrijk) had ik al twee erg goede pogingen gedaan. Zeker de eerste poging was ik erg dichtbij het klimmen van de route. Maar ja, bijna is niet. Inmiddels is het weer zo koud en nat aan het worden in de Franken dat ik waarschijnlijk op zijn vroegst eind maart weer in staat zal zijn om richting mijn favoriete gebied te rijden.

Op de zondag hebben we niet meer geklommen. We zouden de zondag in de ochtend nog wat gaan klimmen. Beide waren we echt gaar. Van het klimmen en van de reis. Bovendien kwam het kwik in de ochtend niet boven de 3 graden uit!. En in de nacht had het weer flink gevroren. Ik heb toen maar besloten om mijn camera te pakken en wat herfst “shots” te maken. Om hierna naar huis te rijden. Helaas heb ik deze keer geen klim foto’s van mijzelf. De landschap en klim foto’s zijn ook hier te vinden in een wat groter formaatje (dus ook wat scherper te zien allemaal).