Roman van der Werf

Aankomende periode zal de European Outdoor Tour in Nederland plaatsvinden.  Sinds 2006 is Bever de gastheer van dit evenement. Misschien een leuk idee om naar toe te gaan als je een rustdag hebt van al het klimmen?

De Frankenjura. Een gebied waar Suzanne en ik de afgelopen jaren meerdere trips hebben doorgebracht. De Franken is een klim gebied met een rijke klim historie. De klim stijl van de routes kan overwegend getypeerd worden als kort, krachtig klimmen op pockets en randjes. Vaak is de moeilijkheid van een route besloten in een paar passen. Uiteraard is dat een typering van de klim stijl in de Frankenjura en zoals dat gaat met typeringen kan je deze ook nuanceren. Zo kan je ook zeker continu moeilijk en lange routes klimmen in de Franken. Je moet ze dan wel weten te vinden ;-)! Er is gewoon zoveel te klimmen in de Frankenjura. Voor ieder wat wils. Bovendien zijn de temperaturen in de zomer vaak erg aangenaam, zo rond de 25 graden. Veel wanden liggen diep in het bos dus is het vaak goed uit te houden als het wat warmer is.

Mocht je na dit schrijven zoiets hebben van “ja, ik wil ook naar de Frankenjura”, dan is het raadzaam om je goed te informeren over waar de mooie routes geklommen kunnen worden. In de Franken zijn inmiddels zo’n 11000 (ruwe gok;-)) routes. En elke maand worden er nieuwe bij geopend. Als je zonder voorkennis gaat naar dit gebied kan het maar zo zijn dat je op een trip van 3 weken alleen maar bagger routes klimt.

Ga ook niet naar de Franken als je “even” wat routes snel wil drukken. De Franken staat nou niet bepaald bekend om zijn soepele waardering. Zeker de oude klassieke routes van o.a. Sykora, Gullich, Albert, Batz, Dimmler of Thon (om maar wat namen te noemen) zijn vaak hard gewaardeerd. Als je hier een route klimt in een bepaalde graad weet je vrijwel zeker dat je een “echte” hebt gedaan. Tenminste, als ze ‘m dan niet afwaarderen. Want daar zijn ze gek op in de Franken. Zo worden er soms routes afgewaardeerd die 15 jaar lang een bepaalde graad hadden, en zo ineens een plus eraf. Tsja, ikzelf vraag mij wel eens af waar dit precies over gaat. Ik heb door de tijd heen veel verschillende verhalen gehoord van verschillende locals over de waardering kwesties in de Franken. Kortom komt het verhaal hierop neer: niet iedereen vind elkaar even lief en het is hard te verkroppen als een vrouw 10-en klimt.

Dus drie weken Frankenjura. Geen Nederlands gedoe aan mijn hoofd en geen plastic trekken. Gewoon doen wat ik het liefst doe en dat is klimmen op rots. Ik had me voor deze trip twee doelen gesteld. Zo wilde ik goed kunnen bewegen in 10-en en mijn tweede doel was om 10+ of harder te klimmen. De voorbereiding was alles behalve optimaal voor deze doelen. Ik had begin van het jaar een heel schema opgezet om naar o.a. deze trip toe te trainen. Helaas is het niet gelukt om mijn plannen helemaal uit te voeren. Ik was dus erg benieuwd wat ik ervan zou bakken in de Franken.

Met deze twee doelen in het achterhoofd zijn Suzanne en ik op 6 augustus vertrokken. Op de 24 dagen die wij uiteindelijk in de Franken hebben gezeten waren hiervan 17 klim dagen! Wel erg veel achteraf gezien. Ik voel het nog steeds in mijn lichaam tijdens dit schrijven thuis achter de PC. Van een vorige trip in de Franken had ik nog een project op staan: Raise the Roof 10+. In de hoop deze route te kunnen klimmen zijn we een van de eerste dagen naar mijn project geweest. Helaas was zoals in april het begin van de route nat. Dan maar iets anders uitzoeken. Zo heb ik in de volgende routes gewerkt vanaf 10+:

• Smith en Wesson 10+
• Space Invaders 10+/11-
• Raubritter 10+/11-
• Raise the Roof 10+
• Fairy Ultra 10+

Naast het werken in 10+ en had ik nog een aardig lijstje uitstaan van routes die ik graag wilde klimmen deze zomer. Routes die ik al vaker in het verleden bekeken had, klassiekers of gewoon omdat ze erg mooi zijn om te klimmen. Hieronder een lijstje van de meest interessante en harde routes van de afgelopen zomer:

• Nightmare 10: Een erg klassieke 10 op Eldorado. 10 passen lang in een steile, ongeveer 60 graden overhangende wand. De crux is een knijper houden en vanaf hier in de mono komen met je rechter middelvinger. Vanaf deze mono een erg verre pas. Deze route ging erg snel. Wat wel een grappig verhaal is dat ik deze route twee maal heb gedaan. De eerste keer heb ik het relais geclipt vanaf de greep die precies naast deze laatste haak zit. Een halve meter verder zit een bak. Dus ik was mijzelf verplicht om de route nog een keer echt te doen. Dan op de juiste manier! Ook omdat de route ooit zo geopend is door Werner Thon. Niet dat deze twee passen nog zo moeilijk zijn maar gewoon voor het idee wilde ik deze route op de juiste manier klimmen. Noot voor Mathieu en Ulf. Sorry jongens. Dit moest gewoon even. Geef Suzanne niet de schuld ;-).
• Nautilus 10-/10: Vrij lange route (ongeveer 20 meter) waar de crux voor mij uit 4 harde passen bestaat. De crux hangt vrij veel over. Kenmerkend voor deze route is dat de grepen allemaal erg rond zijn. De crux is een echt spanning probleem en redelijk hard op de vingers. Nautilus is een van de mooiste 10-/10 in de Franken. Geopend in 1993 door Milan Sykora.
• Highlander 10-/10: Deze route had ik een paar jaar terug al eens uitgewerkt. In de topo van Schwertner staat deze route als 10-. Toch is dit een van de moeilijkste 10- en die ik tot dusver in de Franken heb gedaan. Een boulder in het begin, een rust. Na de rust fysiek klimmen tot de laatste drie meter waar je dan nog een erg vervelende spanning pas op de schouder mag maken om dan af te sluiten met een erg vingerige boulder. Erg hard voor de graad en een erg complete route wat betreft bewegingen.
• Hansel ohne Gretel 10: In de nieuwe Schwertner topo is deze route in mijn ogen ten onrechte af gewaardeerd naar 10-/10. Dit geld alleen als je een pas in Nimue klimt. Deze route heb ik door de jaren heen een aantal keren uitgewerkt. Ik snapte de begin boulder nooit zo. Tot ik voor mij een goede oplossing vond kon ik ook gelijk de route klimmen. Deze route is een van de meest beklommen 1o en door vrouwen in de Franken. Je begint met een rechte 7b+ boulder, hierna continu klimmen tot een redelijk nare pas op het eind. Een erg mooi en klassieke route.
• Morlock Schocker 10: Dit is waarschijnlijk een van de mooiste routes die ik ooit in de Franken gedaan heb. Morlock Schocker is een echte must-have-done en een route waar je nog vaak aan zal terug denken als je hem geklommen hebt. Klim je ‘m niet dan zal je vaak aan deze route denken omdat je deze graag wil doen. Tenminste, dat gold voor mij sinds 2006, toen ik voor de eerste keer deze route aanraakte. Er ging denk ik geen week voorbij of ik dacht wel eens aan deze route. Heel bijzonder om dit geklommen te hebben. Deze route is geopend door Arno Dimmler in 1995. Deze route bevind zich iets links van de beroemde Shang ri la 11-/11. Morlcok Schocker is een route die niet erg veel overhangt. De eerste 4/5 meter zijn makkelijk. De eerste crux is een boulder door een bombee. Een paar fysieke passen tot aan een beroerde rust voor de tweede crux. Hier kan je even schudden en poffen. Wat hierna volgt is een erg technische, hard voor de vingers, licht overhangende boulder die eindigt met een laatste erg moeilijke pas op de eindplaat. De eerste boulder is 7a+, de tweede boulder is ruim 7b+. Twee dagen en 3 pogingen kostte mij deze route in deze trip.
• Fairy Ultra 10+: Terwijl ik de hoop al had laten varen dat ik een van mijn projecten zou klimmen deze zomer gingen Suzanne en ik de laatste dag klimmen op de Schlossbergwande. Samen met Richard en zijn vriendin Rachel. Op aanraden van hem ben ik Fairy Ultra ingegaan. De grepen van deze route zijn meestal erg glad door de vochtigheid. Zo ook deze keer. Na de makkelijke eerste 4 meter krijg je een knalharde 7c+ boulder die erg op spanning is. Ondertussen moet je ook nog setjes clippen die echt beroerd hangen. Toch wel clippen want de bodem is dichtbij. Uitwerken en twee pogingen later kon ik de route klimmen. Echt erg snel en onverwacht! En dat voor de laatste klimdag. Deze route is door Markus Bock in 1998 geopend en was voor mij een bekroning van de trip en een bevestiging van het nut van mijn harde trainen van de afgelopen twee jaar.

Dan even iets heel anders. Even een leuk nieuwtje. Tenminste. Dat vind ik. Afgelopen zomer is Suzanne in staat geweest om een 9+/10- te klimmen, L’eau Rage op de Holzgauer wand. Haar eerste route in deze graad. Dat mag wel vermeld worden dacht ik zo! Zie hieronder een foto van deze route.

Leuk zo een lijstje. Leuk voor de mensen die deze routes kennen. Misschien minder boeiend voor de mensen die deze routes helemaal niet kennen. Hard klimmen in de rots. Dat is waar het mij om draait. Hard trainen om doelen te bereiken. Niets is zo mooier als alles klopt en de plannetjes die je vooraf gesmeed hebt werken. Zo ook deze trip. Ondanks de niet zo optimale voorbereiding toch al mijn doelen bereikt voor deze zomer. Wat ook erg prettig is om te ervaren is dat ik meer dan ooit gemotiveerd ben om harde routes te klimmen. En dan met name in de Franken. Rustdagen doe je mij echt geen plezier mee. Het liefst 7 dagen in de week klimmen en lol hebben met goede vrienden.

En nu weer in Nederland. Maandag weer aan het werk en trainen in de hal. Plannen worden weer gemaakt voor de volgende reis naar het Duitse bos waar duizenden routes liggen te wachten om beklommen te worden.

Als laatste wil ik Suzanne, Ulf en Mathieu bedanken voor al het geduld dat zij hebben gehad om mij te zekeren en alle energie die zij in mij hebben gestoken om mij te motiveren voor alle routes die ik heb geklommen.