Roman van der Werf

Het is weer maandag, een nieuwe dag en het begin van een nieuwe week. Vandaag heb ik nog een dag vrij en dus tijd genoeg om een verslagje te tikken van de afgelopen week…

Afgelopen week heb ik veel in de rots geklommen. Een dagje Freyr en drie dagen Bleau. Hoe ideaal kan een week zijn? Tussendoor wat werken en trainen in de hal en verder alleen maar lekker buiten klimmen! Op de dinsdag zijn Suuz en ik naar Freyr geweest. De maandag avond vertrokken om zo de hele dag te kunnen benutten. Lekker klimmen in het zonnetje. Ik had niet echt wensen wat betreft projecten die ik af wilde maken dus Suuz kon zich helemaal richten op haar project La Silvia (7c). Een erg fraaie, technisch lastige 7c op de 5 Ans in Freyr. Ikzelf heb deze route na uitwerken nog kunnen doen. Het is lang geleden dat ik zo blij was met een 7c. La Sylvia is een beauty. Maar bovenal lastig en in een stijl die ik niet zo gewoon ben om te klimmen (rechte wand). Normaal klim ik 7c toch redelijk makkelijk on sight in Europa maar in Freyr is dat echt andere koek! Old school klimmen! Goed voor het voetenwerk voor deze halrukker! Suuz had wat goede pogingen maar kon helaas de route niet afmaken. Een volgende keer dan!

Nog wat meer werken en op naar Bleau. We waren met een wat grotere groep dan de laatste x dat ik daar was. Samen met Suuz, Jesse (a.k.a. “Bennie”), Stefan (a.k.a. “Dikke”) en Ad van Fuerza klimshop, op naar Bleau. Het begon al heel goed. We zouden de vrijdag ochtend om 600 gaan rijden. Ad had zijn wekker om 430 gezet om op tijd klaar te zijn. Ik had de avond ervoor een gezellig personeel uitje gehad vanuit mijn werk dus echt fit was ik niet. Ook geen wekker gezet, niemand van ons trouwens, dus Ad stond mooi te wachten. Wij werden om 600 wakker. Toch hadden we mazzel met de spits zodat we alsnog om iets over drie in de middag in Elefant aan de blokken konden hangen. Koud en bewolkt was het wel wat ons deed besluiten de eerste dag maar uit eten te gaan.

Dag twee was de planning om stevig te hakken in Rempart. Jesse wilde Atresie (8a) eens aanvoelen en ik wilde wel meedoen. Toch wilde ik eerst Salathe Wall assis (7c+) afmaken. Een boulder waar ik twee weken eerder in had gewerkt maar niet af kon maken doordat het cruciale randje net wat te vochtig was. Gelukkig was het randje deze maal wel ok! Zoals gewoonlijk stond Bennie als eerste op het blok en ik kon dan ook niet achterblijven ;-). Een aardige randjes boulder, leuk om te doen maar geen mega klassieker. Toch was ik wel blij met deze snelle beklimming.

Atresie was als tweede boulder aan de beurt. Jesse heeft deze boulder al erg lang op zijn verlang lijstje staan. Het weer was goed, de wrijving optimaal alleen was er wat veel zon. Gelukkig dekten een aantal takken van de boom voor Atresie de boulder wat af zodat de slopers niet direct warm zouden worden. Gelijk mijn eerste poging kon ik al zowat aan de twee randjes komen om daarna de irrtante pas opzij c.q. omhoog te maken naar het eerste aplatje van de uit klim. Jesse wist de randjes wel te fixeren. Maar ook voor hem was de pas omhoog erg hard. Later bleek dit ook de hardste pas te zijn toen we even later een fransoos het begin erg soepel zagen klimmen om ook vervolgens te sneuvelen op dezelfde pas als Jesse. Na wat verder geklooit te hebben in deze boulder was de energie op.

Zondag was het al weer snel en dus bijna tijd om naar huis te gaan. Eerst nog even klimmen in Buthiers. Lekker rustig dachten wij. Not! Iedereen had verzonnen om naar dit rustige gebied te verkassen. Tsja, je kan niet alles hebben. “Dikke”, Suuz en “Fuerza” werden al snel door onze Bleau-o-fiel aan het werk gezet in wat 7a-tjes. Jesse zelf had het plan om in Atomic Playboy (8a traverse) te werken. Hij had al eerder in deze fraaie traverse gewerkt en wilde me graag dit probleem laten zien. Zoals gisteren was het weer echt top. Perfecte temperatuur en niet vochtig. Echt van dat “ik blijf overal aan plakken” weer. Daar aangekomen eerst de traverse maar eens bekeken. Erg fraai inderdaad. Ikzelf ben niet zo weg van traverses. Als ik meer dan 10 passen wil maken dan pak ik meestal wel een touw ofzo, maar dit probleem was duidelijk een ander verhaal. Erg lang is Atomic Playboy ook niet. Ik heb niet alle passen geteld maar minder dan 18 geloof ik. Bovendien is de moeilijkheid echt maar 4 passen en dan is het wel redelijk klaar.

Eerst de grepen gemarkeerd, aangevoeld en gepoetst. Rustig kijken, een methode verzinnen en eens proberen. Al snel lag ik al weer op de mat. Echt wel een paar harde passen op spanning achter elkaar maar de grepen plakken vandaag goed. Dit voelt goed aan! Nog meer poetsen, kijken en een poging. Zo wurm ik mijzelf door de eerste vier passen en heb dan het “betere” randje onder mijn vingers. Even schrik ik hiervan! Snel weet ik mij te beheersen en klim soepel de rest van het probleem uit en sta schreeuwend op het blok! Grappig…. Tweede poging. Gemotiveerd en aangemoedigd door mij wist Jesse Atomic Playboy ook te klimmen. Inderdaad, een van de mooiste traverses van Bleau. Toch grappig om toch zo’n klassiek probleem te klimmen. Jaren terug had ik de foto’s van Catherine Miquel gezien in de Grimper. De eerste vrouw die dit probleem herhaalde en nu ben ikzelf in staat geweest om dezelfde lijn te klimmen.

Na deze klimdag was het weer gedaan met de Bleau pret. Op naar huis. Eerst even gassen door F, B en NL. Snacken bij een niet nader te noemen vreet schuur bij een niet nader te noemen grensovergang en hopla! Weer terug in rots loos Nederland.