Urban Climber a.k.a. NK boulderen 2007.
15 december 2007
Zo, een laat bericht. Een week na de wedstrijd ben ik pas in staat geweest om een stuk te schrijven over dit evenement. De kater duurde lang ;-))…
Het was voor mij alweer de derde Urban Climber. Tot nog toe heb ik ze allemaal meegemaakt in de Effenaar te Eindhoven. Elk jaar één erg unieke wedstrijd in Nederland. Nergens is het showelement zo groot als op deze wedstrijd. Bovendien is het format ook uniek. Slechts drie pogingen per boulder. Val je in de poging uit de boulder dan is het gelijk opzouten achter de schermen zodat de volgende klimmer een poging mag wagen. De druk is dus groot om de boulders binnen drie pogingen te klimmen. Dit is nergens zo bij andere evenementen waar je bijvoorbeeld 6 minuten hebt om een boulder te klimmen wat dus ook maakt dat je zo veel pogingen kan doen binnen die 6 minuten.
De aanloop naar de wedstrijd was niet ideaal. Je kan je afvragen wanneer dat wel het geval is voor mij. Soms lijkt het er wel op dat hoe brakker de week voor een wedstrijd is hoe beter ik klim. Maar goed. Echt zin in deze wedstrijd had ik niet. Einde van een lang en voor mijn doen druk wedstrijdseizoen maakte dat ik er wel even een beetje klaar mee was met al dat gedoe.
Maar dan sta je daar op de Urban Climber. Het hele evenement gaat van start. Een zaal vol wild publiek en gas geven maar. Tsja, wat moet je anders. Het klinkt misschien stom maar waar ik echt naar verlangde op dat evenement was het vasthouden van de eind greep in de laatste boulder om vervolgens gelijk aan het bier te gaan. Dit klinkt andere mensen misschien wel bekend in de oren. Maar dat zijn dan gedachten die mensen eerder zouden toekennen aan een andere, niet nader te noemen deelnemer aan de UC 2007 ;-)).
Maar even zonder gekheid. Ik heb lekker geklommen op de UC. Werd derde en ik mocht dus weer zoals alle andere jaren op het ere schavot. Dus wat dat betreft geen klagen. De boulders waren voor de evenement afwisselend en errug technisch te noemen. Absoluut geen hak boulders. En zo nu en dan wel een beetje erg lengte gevoelig. Aangezien ik laatst heb moeten constateren dat ik amper de 1,70m haal is dat soms wel wat lastig. Maar dat wordt weer ruimschoots gecompenseerd door mijn dikke paar biceps (ahum).
Kortom een geslaagd evenement en niet op de laatste plaats te danken aan de boys van de MONK. Een erg leuk feest na afloop maakte dat ik de dag erop zo, ja, zo… MMhhh, kan dit mijn B status kosten??? Zo’n kater had dat ik dit drie dagen nadien heb gevoelt. Dus nu even wat rust en dan weer volop aan de bak. Nog even geen vakantie maar hopelijk ook weer wat korte rots tripjes. Zo ik kan niet wachten om mijn vingers weer pijn te mogen doen op het campus bord. Ik denk dat ik vandaag maar even naar de klimhal ga…
Fotografie door Joost “Menno” Hofman a.k.a The Unter BOBO.
Zie voor meer serieuze info climbing.nl