Roman van der Werf

We zijn inmiddels weer terug in NL. Gisteren terug gekomen na nog een paar dagen in de Pfalz te hebben geklommen. Ja, de Pfalz. Dit was zeker niet de planning maar door het slechte weer in Oostenrijk zijn we aan het eind van onze trip in de Pfalz beland. De laatste dag in de Dolomieten was het plan om naar de Drei Zinnen te wandelen. Gewoon om die fraaie wanden eens van dichtbij te zien. Het was een stevige wandeling van ongeveer 6 uur heen en terug. Ik kan niet anders zeggen dat de Dolomieten een van de mooiste gebieden is waar ik de afgelopen jaren ben geweest. Het weer was slecht op deze wandel dag dat maakte dat we de Drei Zinnen slechts in de wolken hebben gezien. Helaas. Maar wat een indrukwekkende omgeving! En wat een wanden! Echt heel erg fraai. Ooit zal ik al deze wanden beklimmen.
Na ons avontuur naar de Drei Zinnen zijn we direct doorgereden naar het Zillertal. Dit zal ik kort houden want zo boeiend was het allemaal niet. Na ongeveer 24 uur in de regen gezeten te hebben waren we Oostenrijk snel zat. Na wat bizarre reis acties en ad hoc beslissingen zaten we dus snel in de Pfalz. Samen met Michiel Nieuwenhuijzen en Mathieu Ceron hebben Suuz en ik daar nog de laatste dagen geklommen.

Vorig jaar hebben we de Pfalz ‘goed’ leren kennen en ook deze paar dagen waren fantastisch om de trip mee af te sluiten. Zo bizar eigenlijk dat zo een mooi gebeid als de Pfalz zo onbemind is. Ik kan niet anders zeggen dat ik veel van mijn mooiste routes ooit in de Pfalz heb geklommen en dan speciaal in de graden onder de 7b. Aan de andere kant kan ik wel begrijpen dat veel mensen niet graag naar de Pfalz gaan. Als je hier met een sportklim mentaliteit heen gaat dan krijg je het zwaar. Routes tot ongeveer 7c zijn echt knalhard gewaardeerd en veel routes zijn in de traditionele stijl behaakt. Waar je nuts en cams kan gebruiken zitten geen haken en als je een oude 7a klimt dan zitten er zeker geen haken in het 6a gedeelte. Wat soms resluteert in dat je op 25 meter 4 ringen hebt en de rest zelf moet bijleggen. Dit geld voor een gedeelte van de routes in de Pfalz. Toch kan je ook relatief goed afgezekerde routes klimmen. Verwacht alleen niet dat elke 3 meter een ring zit. Maar dit is dus ook precies waardoor routes in de Pfalz o.a. zo speciaal zijn. Het is gewoon mentaal meer uitdagend om in de Pfalz routes te klimmen dan in een of ander modern sportklim gebied. Een ander aspect wat de Pfalz zo mooi maakt is de structuur van de rots. Zandsteen heeft zeer veel mooie vormen wat maakt dat zelfs 4+ routes een genot worden om te klimmen. Ik durf dan ook te stellen dat ik persoonlijk mijn makkelijkste mooiste routes ooit in de Pfalz heb geklommen! In kalk is een 6b gewoon een 6b waar ik persoonlijk zelden van onder de indruk ben maar in de Pfalz is dat echt wel anders! In de Pfalz wordt al zeer lange tijd geklommen en je kan hier zeer veel extreem klassieke routes terug vinden. Zo heeft o.a. Wolfgang Gullich aan het begin van zijn klimcarriere, eind jaren ‘70, hier de eerste vrije beklimmingen gedaan van 8e graad routes (UIAA). Toentertijd het absolute topniveau in Duitsland. Dan heb ik het over routes als ‘Superlative’ en ‘Utopia’.

Zo hebben Suuz en ik dan de laatste paar dagen geklommen in de Pfalz. Tenminste, we zijn nog een dag met de Boys mee geweest naar de Noord Vogezen… Ja, dat was niet zo boeiend maar de tweede klimdag in de Pfalz op Asselstein, Jungturm en Munzfels was des te beter! Daar hebben Suuz en ik de MEGA klassieker ‘Utopia’ weten te klimmen. Deze route is in 1979 geopend door Gullich. De route is met een duitse 8 gewaardeerd maar is zeer pittig te noemen voor de graad. Bovendien is deze route echt erg spannend, slechts 5 ringen op bijna 30 meter. Spannend te noemen dus. Her en der kan je nog een cam kwijt maar het blijft zandsteen he! Het is dus zeker geen bomvast graniet. De cruxen zijn veilig maar daarna moet je echt even niet vallen ;-)). Erg fraai! Een van de mooiste routes van de trip! Diezelfde dag heb ik nog Dauerstress 8+/9- en Powerauflauf 8+ gedaan. Twee megaklassieker op Jungturm. Net wat minder spannend dan ‘Utopia’ maar minstens zo fraai. Echt wat een mooie routes!
De dag na Utopia zijn we naar het sportklimdak van de Pfalz geweest, Retschelfelsen. Dit was voor Suuz en mij eigenlijk een rust en kijkdag. Toch nog wat geklommen…. ;-)) Golden 9/9+, een van de weinige pure lijnen op Retschel die ik nog niet had gedaan.

De laatste dag zijn we in de ochtend nog naar Burghaldefels (ook een van de beter afgezekerde gebieden in de Pfalz) geweest. Suus wilde nog in Magnetfinger (9+) werken. Afgelopen jaar was Suuz heel dichtbij het klimmen van deze klassieke en zeer technische lijn. Helaas was het veel te warm. Dat is een van de weinige nadelen van de Pfalz. Wil je moeilijke routes klimmen dan moet het niet te warm zijn. Later op de dag zijn we nog naar een relatief jong nieuw gebied geweest. Dahner Wachtfelsen waar ik nog een nieuwe route, Pampel 9+/10-, uit 2007 van Jens Rigter heb kunnen klimmen ondanks de hitte. Mathieu en Michiel, bedankt voor de tip en het uitzetten van de route ;-))! (Insider) Deze dag zijn we ook terug gereden naar NL. Beiden waren we erg moe en hadden gewoon geen zin meer om te klimmen in rots ;-00. Ja, rotsmoe. Bestaat dat??? Ja, schijnbaar. Nu weer lekker in NL aan plastic rukken, mmmhhh heerlijk. Ik denk dat ik het na een keer al wel weer beu ben. Het is ook niet goed he, ben je lang in de rots dan wil je naar huis, ben je thuis dan wil je gelijk weer rots. Ik zal aankomende week eens kijken of ik wat foto’s kan plaatsen. Misschien ook wel leuk… Nou dit was het dan voor even in de rots.

Er zijn weer wat dagen voorbij sinds het klimmen van Sogni. De dag na Sogni zijn Suzanne en ik gelijk vetrokken naar Arco. Voor een paar dagen pauze als het ware. Arco is niet al te ver van de Dolomieten. Ik was 9 jaar terug in Arco geweest en ik wilde Suuz het gebied laten zien. Met de nieuwe topo en vol goede moed op naar Arco dus! Na een paar uurtjes rijden daar aangekomen was de eerste actie een camping zoeken. Leuk…. Allemaal bom vol en super duur dus, 25 euri voor een plekje!!! Mmmmhhhhh, das niet helemaal zoals ik het in gedachte had. Dan maar gelijk door naar het gebied. Inmiddels was het 1300 uur en vet warm, 35 graden! Onze auto (Seatje Marbella 900 cc SPECIAL met Imola velgen) vond dat ook. De fan van de radiator draaide overuren maar bezweek niet. Aangekomen in Massone en in de eerste bocht met goed uitzicht op de eerste sectoren viel mijn mond echt open. Alle makkelijke routes waren bezet door een of ander outdoor bedrijf die daar even collectief het hele gebied aan het vertrappen waren…… Echt ongeloofelijk, en overal borden van verboden dit, dat, suz en zo. Wat een opgefokte bende! Dit is toch niet wat je wil als klimmer? Dan maar door naar de harde routes. Daar was het op zich rustig. De avond hebben we toen nog geklommen en noodgedwongen zijn we op een van de drukke campings gaan staan in Arco zelf. Wat een ramp. Schreeuwende en blairende BUMAS tot een uurtje of wat…… Suzanne en ik hadden het ook snel gehad hiero. Twee dagen later zaten we dan ook weer snel in Erto en omgeving en daar zijn we dus nu nog steeds. Rust, mooie harde routes en toffe en relaxte mensen en vooral geen camping waar ze je al standaard in het duits aanspreken!

De eerste dag in Erto kon ik ook gelijk Il Ritorno di Ringo (8B) afmaken na uitwerken. Een mega klassieker en volgens velen de mooiste lijn in Erto. Deze route werd in 1992 geflasht door de sterke Italiaanse klimmer Luca Giupponi . De route bestaat uit een crux van ongeveer 10 harde bewegingen, aansluitend een makkleijker stuk op weerstand om te eindigen met een plaat op een pijlertje, met nog twee nare pasjes om het af te maken. Inmiddels is dat ook weer twee dagen geleden, of drie? Ik weet het niet meer zo goed. Suzanne en ik beginnen aardig trip moe te worden en we hebben nog maar 8 dagen te gaan ongeveer. Gisteren hebben we een ”fotosessie dag” gehouden en heb ik foto’s van Suzanne gemaakt en Tiziano, een Italiaanse vriend van ons, foto’s van mij in Sogni. Morgen een rustdag en misschien foto’s maken van de Drei Zinnen. Als het weer goed is, hierna rijden we door naar Oostenrijk, om daar nog 5 dagen te klimmen in Niederthai. Tenminste dat is het plan. We zien wel wat er nog gaat komen.

Inmiddels is er al weer het een en ander gebeurt op klimgebied bij ons in het zonnige Noord Italie! Een paar dagen terug heb ik mijn meerdaagse project kunnen afsluiten! Ik heb afgelopen zondag Songi di Gloria (8c) geklommen! Ik had hier 5 pogingen voor nodig. Songi is een extreem klassieker in Noord Italie en deze route is een van de eerste, zoniet de eerste 8c van Italie. Deze fraaie lijn is in 1990 geopend door Luca ‘Canon’ Zardini. De lijn is in eerste instantie als 8b+ geopend maar wordt tegenwoordig als een van de eerste 8c’s in Italie gezien. De route is nog in de oude stijl geopend. De route stopt halverwege de grote wand van Erto en er is geen echte eindgreep om de ketting te clippen. Je pakt dan ook het relais zoals dat in de stijl van het klimmen in Erto vaak gebeurt. Sogni is een route die bestaat uit twee cruxen. Een crux door het dak die behoorlijk fysiek is en de ander om de dakrand waar je een dyno moet maken naar een erg slechte greep. Tenminste zo is de methode.

De dag dat ik Sogni klom was ik alles behalve fit. Om op te warmen had ik alle passen nog maar eens min of meer bekeken. Ik zat steeds met die allerlaatste verre pas. Zo zwaar tussen de oren! Zou het niet anders mogelijk zijn? Ik heb met deze vraag het einde nog maar eens bekeken en naar een andere oplossing gezocht. En ja! Die was er. In plaats van de dyno te maken was ik in staat om het erg kleine tussengreepje te fixeren door mijzelf helemaal in de greep te trekken en mijn linker voet zo ongeveer in mijn nek te leggen. Deze methode was me echt op het lijf geschreven. Nu nog de route doen! Jaja, makkelijker gezegd dan gedaan. De volgende dag zouden we vetrekken naar Arco dus ik wilde absoluut deze route klimmen!

De eerste poging ging goed. Echt heel soepel. Maar ik was niet geconcentreerd genoeg om de cruciale pas te maken. Godverdomme! Wat heb ik het uitgevloekt. Zo dichtbij! Al 4 keer….. Dan maar even rust. Inmiddels was Paolo aangekomen. Een Italiaanse vriend van Suzanne en mij. Pauolo had een week eerder deze route kunnen klimmen. Alsof de tijd er pas vanaf dat moment rijp voor was. Ik bereidde me voor. Nog moe en mezelf niet veel kans gevend begon ik aan de poging. Alle passen gingen moeizaam. Bijna kwam ik uit de eerste crux vallen. In de rust tussen de twee cruxen heb ik mijzelf helemaal opgeladen en ben gegaan! Alle passen gingen net! Ik voelde bij elke bewegingen de drang van mijn spieren om te willen loslaten maar ik hield vast! Toen ik de bak na de crux vasthad kon ik het niet meer laten om helemaal los te gaan. Ze moeten mijn vreugde kreten in Langarone hebben gehoord! Helemaal toen ik nog bijna uit de 7a uitklim viel en toen ik eenmaal de dikke ketting in mijn handen had op het einde! Ik kon wel janken. Ik hoop dat het relais nog goed is want ik heb een aardige poging gedaan het uit de wand te rukken. Niet alleen ik schreeuwde het uit maar alle aanwezige locals schreeuwden mij van alles toe in het Italiaans. Echt geweldig was het! Mijn derde 8c! Het kon geen mooiere beleving zijn dan dit en de lijn kon ook niet mooier dan deze! De trainings arbeid van het laatste jaar heeft zijn vruchten afgeworpen. Jammer dat de Italianen geen NL kunnen lezen. Wat een geweldige mensen hebben we ook ontmoet hier in Erto. Zo vriendelijk en altijd bereid om je elk pasje uit te leggen. Echt gastvrij zijn ze hier. In Erto is het zo dat als iemand aan het knokken is in een route dan staat zo ongeveer het hele gebied je aan te moedigen. Ondanks dat ik geen Italiaans schrijf wil ik Paolo en Pietro bedanken voor alle info die zij mij hebben gegeven over deze route en ook voor de steun wil ik hen bedanken die zij mij hebben gegeven samen met Suzanne om mij de kracht te geven deze route te kunnen klimmen.

We hebben weer een rustdag. Na twee dagen hard geklommen te hebben is dit hard nodig. Ik heb de afgelopen twee dagen voornamelijk besteed aan het proberen te klimmen van Sogni di Gloria 8c. Ik heb veel gewerkt in de route en nu drie serieuze pogingen gedaan. Twee daarvan ben ik op de allerlaatste moeilijke pas gevallen, na de verre pas op het einde. Zucht……. Hard tussen de oren. Gister was ik best moe maar weer heel dicht bij! Op een goed moment was ik het zat en heb ik in wat andere routes gewerkt en gepoogd. Nog wel een hele korte 8a kunnen klimmen. De dag ervoor nog een 8a+\8b. Ik wil graag Sogni afmaken maar ik wil ook weer graag andere dingen proberen en een andere omgeving zien. Tjsa, keuzes….

Suzanne en ik hebben een Italiaan ontmoet die ook uit Haarlem komt maar geboren en getogen is in de dolomieten. Ik zou vandaag nog wat lange routes met hem gaan doen maar helaas is het weer te onstabiel voor wat lange toeren en hij moet al snel weer terug naar NL. Helaas….. Dus maar een rustdag. Misschien ook maar beter zo. Nou dat was het voor ff. We hebben nog twee en een halve week te gaan duzzzz. We gaan het zien wat de tijd ons zal brengen! Ciao!

Zo toch nog even een berichtje schrijven tijdens de trip. Helaas heb ik geen laptop bij mij dus ik kan geen foto’s uploaden vanaf mijn camera. Dat komt later wel als we weer in Olland zijn. Wat hebben we tot nu toe gedaan? Inmiddels zijn we twee weken weg en we hebben nog drie weken te gaan. De eerste stop was in Magic Wood waar Suzanne en ik 6 dagen gebouldert hebben met Jesse, Ricardo, Ad, Irene en Rene. Het weer zat erg mee in deze periode en mede daardoor heb ik veel mooie boulders kunnen klimmen tot en met 8a en ik heb een mooi 8b project uitgezocht voor de nabije toekomst ;-). Na deze 6 dagen was het plan om naar Oostenrijk door te rijden en daar te klimmen. De plannen zijn inmiddels zo gewijzigd dat we sinds 6 dagen in de Dolomieten zitten. Na een rit van 10 uur over alleen maar proviniciale wegen zijn we daar afgelopen woensdag nacht aangekomen. Beetje verkeerd op de kaart gekeken maar zeker een mooie rit (en vermoeidend). We zijn tot nog toe in twee gebieden geweest, Erto en Casso. Zeker Erto is de moeite waard. Een gebied met een grote naam in Italie. Erto is lange tijd het gebied in Italie geweest waar de moeilijkste routes te vinden waren. Het is zo populair geweest dat zelfs de 8b’s en 8c’s erg gespekt zijn. Ondanks dit is het klimmen toch erg fraai, soms een beetje glad maar wel absoluut de moeite waard. De routes hier zijn allen geen weggevertjes. De waardering is stevig te noemen. Iets wat typerend is voor een jaren ‘80 gebied. Maar goed, de omgeving is ook echt geweldig. We zittten in de dolomieten, zelden hebben we zulke mooie landschappen gezien als hier.

Het klimmen gaat tot nog toe goed. We hebben 4 klimdagen gehad in Erto en omgeving, het begin was weer ff wennen maar Suzanne en ik beginnen weer fit te worden. Gisteren heeft Suzanne nog een harde 7b+ gedaan en ik heb twee dagen terug in een gebiedje vlak bij Erto (Casso) een 8b (naam: Fast Food) in de poging na uitwerken geklommen. Verder hebben we erg lange klimdagen waarin we veel routes op onze max proberen of daar een beetje onder ;-).

Ik denk dat we hier nog wel even blijven. Ook is het plan om misschien de laatste paar dagen van de trip even Arco aan te doen. We zien wel waar we uitkomen. Voor ieder die dit leest, klimze! Waar dat dan ook mag wezen. To be continued…