Roman van der Werf

Na mijn laatste post ben ik twee maal in de Franken geweest. Ondanks het warme weer toch hard gewerkt in verscheidene projecten. Dit heeft er in geresulteerd dat ik afgelopen weekend op zaterdag Friends like you 10/10+ en op de zondag de nieuwe route Menschenfresser 10/10+ kon klimmen. Alle beide routes slechts in enkele pogingen. In vorm dus!

Ik heb op deze link nog een filmpje staan van Menschenfresser. Deze route is geopend op 17 juli door Thomas Hocke. Een dag later heb ik de herhaling gedaan. Het filmpje is niet van al te beste kwaliteit maar geeft een aardig idee van hoe de wand eruitziet.

En wat nu. Tsja? Heb nog het een en ander op de wenslijst staan. Misschien over twee weken weer terug naar de Frankejura. Hopelijk kan ik dan werken in Burn for you of een ander nieuw project? Mijn voorkeur gaat uit naar Burn for you. Zo’n mooie route! Alleen dat warme weer is niet al te best. We zullen het zien wat de toekomst brengt. Een kort berichtje. Hopelijk volgende keer weer een wat meer uitgebreide trip report met wat fraaie foto’s!

Sinds het klimmen van Powerplay ben ik onverminderd doorgegaan met trainen in de hal en klimmen in de rots. Twee weekenden Frankenjura ben ik al weer verder. Op zoek naar een volgend project om te klimmen. En al snel had ik wat gevonden: New Orleans Heavy Weight Division (11-). Een nieuwe route van Markus Bock uit 2005 en redelijk populair onder de Franken locals. Je klimt eerst een licht overhangende 8a boulder om dan ongeveer 8+/9- uit te klimmen. Alhoewel de gradering voor mij wat gokken is aangezien ik weet dat mensen het stuk na de crux ook soms nog wel eens 9 tot 9+ willen noemen.

Maar goed. Afgelopen maandag en dinsdag twee dagen rots in de planning om alleen deze route te proberen. Op dag 1 twee weken terug was ik al in staat om alle passen te maken van de crux. Helaas was het bovenste gedeelte nat door alle regen van de dagen ervoor. Ik had geluk. Maandag was de route geheel droog. Snel de setjes erin gehangen en opgewarmd in het stuk na de crux. Hierna de passen nog een keer aangevoeld van de boulder. Dit ging verdacht soepel.

Wat pauze en me voorgenomen om slechts 1 poging te doen. Ik wilde niet te moe worden deze dag. Gelijk vanaf pas 1 is het knallen in deze route. Ongeveer 5 passen vol gas en dan is het klaar. Nou, zoals ik het hier beschrijf, zo verliep de poging ook! Voordat ik het wist had ik de route geklommen. Beetje verbaast en niet al te blij stond ik weer op de grond. Huh, 11- in de eerste poging? Voelde aan als 10-, naja laat ik zeggen 10+ als je realistisch bent. Maar goed. Zo snel had ik zeker niet verwacht. Achteraf realiseer ik me slechts 1 ding. En dat ik de laatste tijd ontzettend in vorm ben. Mede ook door de manier van trainen wat ik sinds een half jaar doe: bijna alleen maar campus en moon board trainig in het training hok van Haarlem. De dag erna ben ik in Burn For You (11-) gaan werken. Een klassieker. Na ongeveer een uurtje werken kon ik ook alle passen maken van dit monstertje. Met een beetje geluk kan ik dit apparaat ook snel klimmen! Action Direct spookt nu meer dan ooit door mijn hoofd. Wat nu als ik alleen al alle passen van deze ultieme route zou kunnen maken? Misschien zou ik deze wel kunnen klimmen, wie weet ooit?

Dan iets anders, normaal plaats ik altijd een mooie foto van een route die ik heb geklommen maar helaas heeft mijn persoonlijk fotograaf a.k.a. Thomas, een baan! Die kon dus niet op de dinsdag. Hopelijk kan hij binnenkort wel een mooi plaatje schieten van New Orleans? Tot die tijd moeten moeten jullie het doen met een foto die ik zelf heb gemaakt van Burcht Rabenstein (weliswaar geen klimfoto). Prijsvraag: welke klassieke route ligt tegenover deze Burcht? Prijs: uhhhh, moet ik nog over nadenken.

(foto: Thomas Hocke)

Eindelijk! Op 16 mei heb ik Powerplay (11-)  geklommen!!! Ik denk wel dertig pogingen en een hoop frustratie waren hiervoor nodig. Twee dagen na mijn nachtdiensten reden we naar de Franken. Weer een pokke eind rijden, weinig slaap van tevoren en absoluut een brakke voorbereiding. Alles vergeten: video cameraatje, statief, magnesium, fatsoenlijke wandel schoenen, mijn goede humeur. Wat er wel was, deze dag, was vocht! En wel op de grepen. Kortom, alle ingrediënten waren aanwezig voor een kansloze missie deze route te klimmen.

Poging 1 strandde ik wederom bij de pas naar de verlossende greep. Vergeten mijn rechter voet te verplaatsen……. De tweede poging was een ander verhaal. Op de een of andere manier heb ik het toch voor elkaar gekregen om de verre cruciale pas te maken! Vraag me niet hoe want ik weet het zelf eigenlijk ook niet meer. Suuz die in de verte ergens “voet” riep voor ik de cruciale pas zou maken, m’n hoofd enigszins leeg door de vermoeidheid van 2 drukke weken op het  werk, de “ontspanning” die ik had doordat het toch maar een laatste poging van de dag zou zijn… Toch kon ik de route klimmen. Helaas niet op video maar gelukkig wel een paar foto’s gemaakt door Thomas.

Wat een opluchting. Ik moest wel even een traantje laten na het klimmen van deze ultra klassieker. Ik kan mij nog goed herinneren dat Dennis Teijsse mij in 2003 ooit een sms stuurde “aanrader: Powerplay 11-”. En nu, 7 jaar later, gedaan! En na wat voor voorbereiding? Veel getraind maar de afgelopen twee weken werk hadden hun tol geëist. Dat is de keerzijde van werken in de psychiatrie. Veel vrije tijd, maar soms kan het werk zo heftig zijn, dat het je niet in je koude kleren gaat zitten.

Maar dan toch als bekroning van al dat harde werk: Powerplay! Een machtig klassieke 11-. Een lijn die jaren door mijn hoofd heeft gespookt. En dan nu geklommen. Op naar de volgende mind game! Als laatste wil ik Suuz nog bedanken voor de steun die ze mij heeft gegeven tijdens alle uren dat ze mij heeft gezekerd in deze route. En Thomas, bedankt voor de moeite die je hebt genomen om de zondag speciaal naar deze route te komen om foto’s te nemen!

Nu ruim een week terug van onze 10 daagse trip naar de Frankenjura. Eindelijk heb ik de tijd om rustig een stuk te schrijven voor mijn site.  Afgelopen week was erg druk met werk en trainen dus vandaar nu pas een update. En hoe was het in de Frankenjura? Tsja, goed weer was het in ieder geval wel. Het klimmen was eigenlijk ook top, maar ja. Gemengde gevoelens heb ik wel want wederom is het niet gelukt om Powerplay te klimmen. Wel nog een fraaie 10 genaamd Underdog geklommen in de eerste poging, eentje die ik op mijn lange wensenlijst had staan. Hiernaast nog wat mooie andere routes geklommen maar voor al deze routes kwam ik niet in de Franken. Op zich heb ik hierover wel gemengde gevoelens, door zoveel in een route te werken gaat dit ten koste van tijd die ik zou kunnen steken in 10 of 10+.

Van de 8 klimdagen heb ik zeker 5 dagen gewijd aan Powerplay. Even los van het feit dat 8 dagen klimmen op de 10 veel te veel is. Ik heb me weer eens laten verleiden tot teveel klimmen ;-). As usual.  Maar ja. Powerplay blijft door mijn hoofd spelen. Steeds wil ik maar weer naar die route. Er is bijna geen dag dat ik in Nederland ben en aan deze route denk. En wat voor een project heb ik weer uitgekozen. Eentje die voor mijn lengte niet al te best gaat. Een slap excuus, nietwaar? Het begint een kopzaak te worden. Ik weet dat ik dat ding kan klimmen, maar moet het nog “ff doen”. Gelukkig staan er al weer wat weekenden Frankenjura gepland en wie weet wat dat brengt. Ik heb trouwens twee filmpjes gemaakt. Hier en hier, eentje van Powerplay. Ongeveer alle pogingen zager er zo uit. Heb alleen nu een iets andere methode waarin ik mijn rechter voet nog iets dichter bij zet. Het andere filmpje is van Die dicke Kinder von Landau 10-/10.

Iets heel anders. Wat zeker leuk is om te melden dat ik deze trip mijn eerste route heb kunnen boren op de Rolandfels! Of althans, een combinatie van twee routes. Beginnen in Nullkommanix en uit in Stelle mit nix. Op zich wat gezocht misschien maar als je de lijn ziet is het eigenlijk een heel logische lijn. Alleen erg hard. Waarschijnlijk daarom nooit ingeboord. Thomas en ik gokken op iets tussen 11- en 11-/11. Overigens zo nieuw dat dit project nog niet op de topo staat op bovengenoemde link. Hieronder een foto waar ik bezig ben een haak te zetten.

Afgelopen weekend was het Frankenjura tijd. Drie dagen hakken in het bos was de planning. Zaterdag ochtend vertrekken vanaf Enschede omdat Jesse ook mee ging. Dan beetje inkomen op de zaterdag, zondag vol gas projecten en dan de maandag zien wat er nog over is aan energie en huid.

(foto Powerplay: Suzanne)

Zo gezegd zo gedaan. Dag 1 hebben we rustig aan gedaan op de Waischenfelder Turm en Terrarium. Daar heb ik die dag nog een mooie maar naamloze 9+ gedaan en Monokultur 9+. Dag 2 stond Powerplay 11- op het programma. Deze route heb ik vorig jaar meerdere keren geprobeerd en kort na het klimmen van Space Invader was ik bijna in staat om deze route te klimmen. Helaas lukte dit vorig jaar net niet.

(Jesse in Monokultur 9+ foto: Werfieproductions)

Tijd dus om Powerplay te proberen! De laatste tijd hard getraind en aardig fit. Dus een aardige kans om deze route te klimmen moet ik wel hebben dacht ik zo. Deze dag heb ik goed in de route gewerkt en de eerste poging was ik erg dichtbij wederom. De tweede poging ging al weer wat minder. Meestal kan ik maximaal drie pogingen doen in deze route op een dag.Ik zal dus nog even geduld moet hebben voordat ik deze route kan klimmen. Binnenkort 10 dagen naar de Franken. Misschien dan.

Van de week gebouldert in Thuringen en in de Frankenjura. Het originele plan was om  naar Bleau te rijden maar ik kon door de weeks  niemand meekrijgen die tijd had om mee te gaan. Bellen, mailen en sms-en. Het mocht allemaal niet baten. Niemand was in de gelegenheid om te gaan. Tot Thomas Hocke mij een sms stuurde of ik niet in de Franken wat wilde doen. De voorspellingen voor het weer waren goed dus ik de woensdag in mijn panda gesprongen om voll gas over die Autobahn oostwaarts te blazen.

Dag een was de planning om rustig aan wat te klimmen in Hulloch in de regio Thuringen, Thomas zijn thuis gebied. Na opgewarmd te hebben kon ik in het “donkere hol” van Thuringen de nog niet zoveel herhaalde Titten, Techno und Trompeten (7c+) herhalen tot grote vreugde van Thomas die zo eindelijk eens wat feedback krijgt op zijn boulders. Zoals al eens eerder geschreven is Hulloch maar ook de Franken geen Bleau. Toch, als je de mooiste boulders weet te vinden dan zijn deze vaak echt de moeite waard van het klimmen.

Dag twee stond FJ op de planning. Na wat geworstel om twee grote crash pads in mijn Panda te krijgen, op naar FJ. Eerste stop was Schirradorf. Een typische Franken gebied als het op boulderen aankomt. Een lange wand tot ongeveer 4/5 meter hoog en veel traverses en boulders die geen uitklim kennen.

Na wat opwarmen wilde Thomas mij een nieuwe 8a boulder laten zien. Deze was onlangs geopend door Conny. De vriendin van Thomas. Twee jaar heeft zij bijna niet geklommen en sinds twee maanden is zij weer veel in de rots te vinden. Dus na twee maanden weer zo fit om een 8a boulder te openen en nog veel andere harde zaken in de rots te klimmen.Na een goede werk sessie kon ik al snel alle passen maken en de boulder klimmen. Ik heb van deze beklimming nog een aardig filmpje als je op deze link klikt. Fraaie boulder. Mooie bewegingen en gewoon erg leuk om te doen.

(fotografie Thomas Hocke)

Volgende stop was Flabber (8a). Zover ik me kan herinneren wat Thomas mij vertelt heeft over deze boulder is dit een echte Bock boulder. Hard voor de graad en absoluut een fraai ding. Doen dus! Na nogmaals opgewarmd te hebben maar eens wat passen aangevoeld en de grepen schoongemaakt. Pads nogmaals goed leggen, nogmaals de grepen poetsen, magnesium aan mijn handen en een poging doen. Eerst probeerde ik weg te komen vanuit zitstart, al snel vertelde Thomas dat je deze boulder gehurkt onder het dak begint. De eerste beweging is dan al gelijk vol gas. Een slechte greep voor links, dan toe-hook maken met rechts om dan naar een soort ronde spleet te gaan waar drie redelijke grepen in zitten. Vanaf hier moet je dan nog een erg verre pas maken naar een pocket (zie foto’s), toe hook maken en eindigen op de laatste greep. En dit ging ook allemaal zo zoals ik het beschreef. Een poging was genoeg om dat ding te klimmen! Een goed eind van een goede en koude klimdag.

Dag drie was ik aardig moe van de voorgaande dagen. Ook was de huid nog niet fatsoenlijk hersteld na Spanje. Overal had ik nog kloven. Mede ook doordat ik na Spanje gelijk hard ben gaan trainen in de hal heeft de huid niet genoeg tijd gehad om te herstellen. Na een ontbijt was het weer richting Pottenstein. Daar samen met Thomas en zijn vader nog het een en ander bekeken. Nog even Terminator (8a+) aangevoeld maar dat ging ‘m niet meer worden deze trip. Een volgende keer dan maar.

Spanje? Tsja, als je in de winter routes wil klimmen dan is het meestal geen optie om binnen een straal van 800km van Amsterdam te gaan kijken. Je komt dan al snel uit op bestemmingen zoals Zuid Frankrijk of Spanje. Aangezien ik geheel februari gepland had om te gaan klimmen was de keuze snel gemaakt. Spanje! Gebieden zoals Margalef, Santa Linya of Siurana spraken tot de verbeelding. Zoveel rots hebben ze in Catalunya dat je echt je best moet doen om een keuze te maken waar je wil klimmen.

Aangezien ik toch een fan blijf van wat kortere routes leek Margalef mij een goede eerste keuze. Negen jaar geleden was ik al eens in dit gebied geweest en was toen al onder de indruk van de omgeving en de hoeveelheid rots. We zouden hier ook Mathieu Ceron en een aantal andere Nederlandse klimmers treffen.Een maand Spanje is wat anders dan de Frankenjura. De laatste paar jaar heb ik voornamelijk in laatst genoemd gebied geklommen. Ik was dan ook erg benieuwd hoe het zou gaan om toch in een wat andere stijl te klimmen. Per slot de laatste keer Spanje was wel een paar jaar geleden. De vraag die ik mij van te voren had gesteld was dan ook of ik wel echt harde dingen moest gaan proberen.  Ik was niet erg fit voordat ik vertrok en bovendien heeft het in mijn ogen geen zin om een lang project te beginnen in een gebied waar je misschien maar een keer per jaar komt voor een korte vakantie. Doel was dan ook veel klimmen en zien wat je tegenkomt.Spanje is ook wat betreft sfeer heel anders dan Duitsland. Het landschap is veel ruiger en de cultuur verschilt nogal in vergelijking met de west Europese.  Waar wij in Duitsland in een huisje gaan zitten kozen we er Spanje voor om een maand wild te kamperen. Dat gaat prima in  Spanje. In Margalef hebben ze daar plekken voor ingericht in het gebied zelf.

De eerste week in Margalef was even wennen. Ik had in  mijn hoofd zitten dat veel routes relatief kort zouden zijn. Dat viel wel even tegen. De sector Laboratori is inderdaad erg kort maar de rest van de sectoren zijn toch beduidend langer. Zo kostte het mij de eerste week moeite om wat langere routes te klimmen. Gelukkig had ik al wel veel langere weerstand getraind voordat we vertrokken naar Spanje maar toch voelt het dan weer anders aan op rots. In de eerste week heb ik ook nog twee dagen in Siurana geklommen om daarna weer naar Margalef te gaan. Eind van deze week was ik nog wel in staat om de route Photoshot (8b) te klimmen. Een korte en krachtige route op Laboratori. Na kort uitwerken ging de route vrij rap.

Week twee heb ik alleen in Margalef geklommen. Mathieu wilde samen met de andere boys naar Santa Linya voor drie dagen. Suuz en ik zouden dan ook meegaan. Planning om te vertrekken richting Santa Linya was begin week drie maar eerst maar eens wat doen in Margalef. Naast veel meters maken t/m 8a heb ik gewerkt in de route Darwin Dixit (8b+), dit was op de woensdag. De passen gingen allemaal vrij snel. Is dit 8b+ dacht ik? Na ja, het zal me wel liggen. Donderdag was een rustdag en vrijdag leek mij een goede optie om te proberen de route te klimmen. Na de rustdag ik weer naar de route. Aardig gemotiveerd om dit ding snel te klimmen want ik wilde ook weer eens graag hard aan mijn vingers trekken. Na wat opwarmen heb ik de route nog een keer goed uitgewerkt om te voorkomen dat je door slordigheid de route onnodig niet klimt. Nog maar weer wat rust en een poging trekken. En ja, in de eerste poging kon ik ook gelijk door klimmen tot de ketting….. Wel wat snel voor 8b+ dacht ik nog. Op zich heb ik wel eens eerder in de Franken een 10+ in de eerste poging geklommen maar het blijft altijd apart om een harde route zo snel te klimmen. Maar goed. Een fijn gevoel gaf het zeker. Overigens geeft een route uitklimmen altijd een fijn gevoel. Ongeacht het niveau.

Dan even iets over het weer. Spanje hoort in februari best warm te zijn…. Not! Man, wat hebben we veel slecht weer gehad. Zeker de eerste twee weken. Nachten van -6 tot -8 en overdag niet warmer dan 8 graden zonder zon. Brrrrrrr! Regelmatig zaten we in het dorpscafé of in de Refugio van Margalef. Beetje eten, poging tot kletsen met de locale bevolking en naar het weerbericht kijken. Zelfs in Mallorca en Andalusië lag sneeuw! Trouwens, tijdens de heenreis naar Margalef hebben we ook ergens wild moeten kamperen in een behoorlijk besneeuwd Frankrijk.

Even terug naar het klimmen. Dus in week twee nog een leuke 8b+ geklommen en nog andere mooie routes in Margalef. Een route in het bijzonder wil ik hier nog wel noemen. Dat is Malasombra (7c+). Een route van ongeveer 20 meter lang.   Het begin is krachtig, stijl en op pockets. Hierna komt een erg goede rust op een band om daarna continu door te klimmen op randjes en pockets. Erg mooie lijn! Misschien wel de mooiste van de gehele trip. Zeker de laatste 10 meter zijn geniaal. Geen enkele harde pas. Alleen continu door klimmen op perfecte kalk.

Begin week drie gingen we richting Santa Linya. Joepie, dacht ik. Lekker “korte” routes. Ik heb mijn “Rodellar”  periode wel gehad. Maar Mathieu verzekerde mij ervan dat ik het ook leuk zou vinden en dan er niet alleen al te lange routes zouden zitten. Aangezien Suuz en ik maar twee dagen zouden gaan leek het mij wel een leuk idee om wat in de breedte te klimmen. Zo ook de eerste dag waarop ik begon met een 8a flash. Hiervoor had ik tegen de jongere boys (Bob en Daan) een heel betoog gehouden over goed opwarmen. Beide heren keken mij ook aan van “en dit is goed opwarmen?”. Tsja, het goed weten en dan ook nog doen zijn twee verschillende dingen.

Ondanks dat Santa Linya erg overhangt en dus altijd droog blijft tijdens de regen die met bakken uit de hemel kwam tijdens ons verblijf . Waren toch best wat routes klammig en soms gewoon nat. Ik wilde graag Rolito Sharma (8b+) proberen. Alle passen gingen echt snel. Op 1 greep na, doordat de cruciale greep nat was. Helaas, dus voor een volgende keer als ik ooit weer eens in Santa Linya kom. Verder nog wat 8a en 8a+ spul geklommen in Santa Linya om na twee dagen weer terug gaan naar Margalef. Santa Linya is een mooi gebied. Wel moet je er van houden. Bijna alle routes hangen extreem over en over het algemeen zijn de grepen altijd groot. Echt fysiek klimmen dus. Een nadeel als je wild kampeert is dat het nu niet meer toegestaan is om ook maar in de buurt te slapen van de grot.

Terug in Margalef had ik nog wel een paar wensen wat routes betreft. Ik wilde niet perse echt een heel moeilijk project klimmen maar t/m 8b nog het een en ander klimmen. Als laatste fraaie route van de trip heb ik nog Batuka (8b) weten te klimmen. Een mooie 8b van ongeveer 20 meter lang. Deze route bevind zich op dezelfde wand als Malasombra en is ook ongeveer in dezelfde stijl als eerder beschreven 7c+ alleen dan wat moeilijker. Een dag een keer uitwerken en later op de week terug om een poging te doen met succes.

Nu een paar dagen na terugkomst kan ik wel zeggen dat ik samen met Suzanne een mooie trip heb gemaakt naar Spanje. Voor het eerst was ik tijdens een trip er niet echt op gebrand om een echt harde route te klimmen. Voor mijn gevoel was het eens een keer een echte vakantie en een mooi avontuur. Veel wild kamperen, mooie natuur zien, wat cultuur en lekker veel klimmen in verschillende routes. Een goed begin van een nieuw klim jaar. Ik kan niet wachten om weer terug te keren naar mijn projecten in de Franken!

(fotografie door Roman van der Werf, foto van Darwin Dixit door Mathieu Ceron. Foto’s zijn onder copyright beschermd)

Zoals eerder genoemd werd het hoog tijd om naar Bleau te rijden. Inmiddels was het al weer een paar maanden terug dat ik daar voor het laatst geweest was. Het boulder seizoen is weer geopend!

Helaas was het alleen in december en begin januari best slecht weer. Inmiddels dus twee maal in Bleau geweest en het een en ander geklommen en geprobeerd te klimmen. Op zich had ik geen echte wensenlijst van boulders die ik per se graag wilde doen. Alle projecten die ik wilde doen heb ik begin 2009 afgerond. Kortom, gewoon lekker wat klimmen en kijken wat ik tegen kom.

Afgelopen weekend was het beste weekend wat betreft weer. Samen met Suuz, Enzo, Erik en Roelien het een en ander gedaan. Zo heb ik samen met Enzo nog even in Imothep gewerkt. Een boulder waar ik nogal wat werk in te verrichten heb, als ik die wil klimmen. Zo heb ik nog wel Infidele weten te doen. Een best lastige boulder voor de graad en misschien ook wel een beetje voor mijn lengte ;-). Daar was ik best blij mee aangezien dit mijn eerste boulder is op het bewuste blok van Hypothese.  Verder nog wat andere boulders weten te klimmen zoals de klassieker L’Angle Incarne en de best grappige boulder c.q. traverse Welcome to Tijuana.

En wat nu verder? Heb ik nog een boulder kunnen vinden waar ik absoluut voor terug wil? Jazeker! L’Apparemment! Wat is dat een mooie boulder. De laatste dag, terwijl mijn vingertoppen al door waren en ik al behoorlijk moe was, nog een paar pogingen kunnen doen. Zoals je op de foto kan zien moet ik nog een eindje naar de aplat maar ik was al een paar keer dichtbij!

Fotografie: Ron Nahumury

Het boulder seizoen is geopend! Afgelopen weekend voor de verandering een dag in Thuringen geboulderd en een dag in de Frankenjura. Gewoon om eens te kijken hoe dat is. Vrijdag weg en zondag terug. Vroeg aanrijden zodat we de vrijdag nog wat tijd zouden hebben om te klimmen. In Meiningen aangekomen eerst de spullen dumpen in het vakantie huisje van Thomas zijn ouders. Wederom werden we getrakteerd op de Duitse gastvrijheid zoals we die al eerder in Bayern hebben leren kennen. Alles was geregeld: eten, drinken, hout en kolen voor de kachel, vervoer etc. Meerdere keren aangeboden wat te betalen voor alles maar dit werd niet geaccepteerd. We waren immers gasten en dan betaal je nix! Even waren we perplex.

Vrijdag boulderen in Hülloch. We waren wat laat en langzaam werd het al wat donker. Daarbij was het inderdaad echt ook een loch. Donker en koud. Met routes t/m 8c en boulders tot 8a is deze plek in Thuringen de plek voor hard movers. De stijl is meestal erg fysiek en de boulders en routes zijn erg stijl. De steen is een soort zandsteen conglomeraat. De eerste dag was wat afzien. Het was koud en al eigenlijk snel te donker om echt te kunnen boulderen. Maar daar hadden we al snel een oplossing voor! Hoofdlamp op en gaslamp erbij en letterlijk en figuurlijk gas geven! Nou echt gas geven? Het enige wat ik deze paar uur in het donker heb kunnen doen was een harde 7b+ die eigenlijk te nat was om te klimmen en een net geopend project van Thomas zelf. Ongeveer 8a+. Overigens heb ik in deze laatste boulder alleen maar gewerkt en geconcludeerd dat het apparaat best hard is.

(Hulk 7c fotografie: Wiebe)

Dag twee stond de Frankenjura in de planning. Nog niet eerder hadden we in de Frankenjura geboulderd. Dit terwijl ik er al weer een tijdje kom om routes te klimmen. Nadeel is wel dat je echt de gebieden en de boulders moet kennen om te weten waar je de mooie dingen kan doen. Nergens is een topo of gids. En die gaat er ook nooit komen helaas. Wat ik was altijd redelijk bevooroordeeld ten aanzien van het boulderen in de Frankenjura. Tot voor kort had ik altijd het idee dat als je wilde boulderen in de Franken dat je dan net zo goed de routes kon klimmen aangezien de stijl wel hetzelfde zou zijn.

Zo wit was het dus. Omgeving Thuringen.

Ten onrechte een oordeel geveld. Op de zaterdag hebben we een aantal boulder gebieden gezien en deze waren allemaal stuk voor stuk de moeite waard. Evenals de stijl van de boulders. Ok, het is geen Bleau maar als het slecht weer is in Bleau en je wil toch mooie boulders klimmen dan is de Franken daar zeer zeker geschikt voor. Voordeel van kalk ten opzichte van zandsteen is dat het wat minder “weers-omstandigheden- afhankelijk” is.  Zelden zal het dus gebeuren dat je in de Frankenjura niet kan klimmen. Het weer was goed. Zonnetje maar af en toe ook een beetje sneeuw. Het landschap was inmiddels wit. Thomas had ons een paar mooie blokken laten zien. Zo heb ik nog Höhlenbär  (7c+ eerder 7c) en de klassieker Hulk (7c) weten te klimmen.

Twee maanden verder dus werd het weer eens tijd om wat te schrijven op mijn site. Wat is er de laatste periode allemaal gebeurt op klimgebied? Na de lange trip in September is er een tijd verstreken voordat ik nu weer wat post op mijn eigen site-je. En wat is er allemaal gebeurt? Om te beginnen was het na de lange periode Frankenjura tijd om voor het NK-lead en de Nacht voor het Boulderen te bouwen. Dit kostte veel tijd maar was erg leuk om te doen, ook ben ik nog twee keer terug geweest naar de (hoe kan het ook anders) Frankenjura. Om daar lekker te klimmen en ook foto’s te maken (en te laten maken) voor aankomende BLOK.

(fotografie Melvin Redeker copyright protected)

Na de Frankenjura had ik besloten om wat rustiger aan te doen met trainen. Zo gezegd, zo gedaan. Inmiddels ben ik pas sinds een maand weer vet in training. Tijdens de Nacht voor het Boulderen is het nieuwe training-hok in Haarlem geopend met uniek in Nederland, een “Moonwall” systeem wand. Hier ben ik regelmatig op aan het trainen en inmiddels kan ik zeggen dat zelfs ik de grepen wel hard vind op de vingers. Voorzichtigheid geboden dus ;-)! Gezien het feit dat deze wand voorzien is van greep-nummering zal ik binnen kort een paar leuke, zelf verzonnen boulders op mijn website zetten mocht je eens zin hebben om te trainen op deze wand.

Dus volop trainen voor wat??? Nou, aankomende weken staat Thuringen/Frankenjura op de planning. Om daar eens te gaan boulderen en om mee te helpen bij het bouwen voor een wedstrijd. Ook is het seizoen in Bleau weer begonnen (als het droog is) dus dat wordt weer snel zuid-waart rijden! Ook staat begin van het jaar een lange trip Spanje gepland! Voor de verandering ;-).