Roman van der Werf

Na al het USA geweld was het weer tijd om eens richting de Frankenjura te rijden. Inmiddels was de laatste keer al weer 6 weken terug dus veeeeeel te lang geleden! Ook een goed excuus was het feit dat ik afgelopen zaterdag jarig was. Niet dat verjaardagen mij ook een moer interesseren maar dit was toch anders…..misschien wel…..pijnlijker. Dus een reden om me ver weg te verstoppen onder een rotsblok. Ik ben namelijk 30 geworden!!!!!!!! Jaja, officieel hoor ik nu tot het gilde van de ouwe sokken. Doet me denken aan jaren terug toen ik nog 18 was en wedstrijden meedeed. Dat was nog de periode dat Peter Horning, Erik Jacobs en Jan Martin Roelofs de topklimmers van Nederland waren. Ik vond dat toen een stelletje…….(stoere) ouwe sokken. En nu ben ik er zelf een, ach….. Ik kan nu al een deel van mijn memoires gaan schrijven maar aangezien mijn Nederlandse spelling dermate bagger is en mijn schrijfstijl niet al te best,  zal ik dat iedereen maar besparen.

Frankenjura, dat was het plan. Suuz moest werken dus Stefan ging deze keer weer eens mee. Plan was om de klassieke boulder Zerberus (8b) te proberen en verder wat nieuwe boulders te leren kennen. Dus wij op dag 1 naar bovengenoemde boulder. Na een uurtje geprobeerd te hebben kon ik alle bewegingen maken. dit een beetje tegen de verwachting in ging dit vrij snel. Dag twee nog een goede poging gedaan maar de huid ging al snel. Op dag twee na het Zerberus verhaal hebben we samen met Thomas en Conny de boulder Backgammon (8a+) bekeken. Een erg fraaie, soort van technische, lijn. Op dag drie kon ik dit apparaat snel klimmen. Hier een filmpje van mijn beklimming. Sorry voor de slechte kwaliteit maar ik had de camera ingesteld op de laagste resolutie in de veronderstelling de beste instelling te hebben gekozen… Gelukkig dat ik beter foto’s (toch???) maak dan filmpjes. Ach, het geeft een idee en iets is beter dan niets. Dus achteraf was mijn verjaardag niet slecht. Een 8a+ in een paar pogingen en een kansvolle 8b gevonden. En dat op mijn leeftijd ;-). Hieronder nog een foto van Stefan in een 7a traverse.

Een van mijn dromen was altijd een keer naar Amerika gaan om daar te klimmen en wat van de Amerikaanse cultuur te zien. Het liefst een paar maanden lang. Helaas liet het werk deze laatste wens niet toe. Dus vertrokken Suuz en ik dan maar voor drie weken naar de States. Ook niet vervelend zal ik maar zeggen. Zo gezegd, zo gedaan. Dus zo vertrokken we op 10 oktober met het vliegtuig richting het “Wilde Westen”. Na een brakke vlucht van veel te veel uren kwamen we in Chicago aan. So far no problems! Wij richting de bagage banden om al onze spullen op te halen. Drie dikke joekels van tassen hadden we laten inchecken. Na een tijdje bij de band te hebben gestaan en alle andere passagiers geobserveerd te hebben hoe zij wel hun bagage konden afhalen. Wij de vraag aan een SAS medewerker gesteld waar onze tassen bleven. De dame in kwestie reageerde met:”oh, they arrive tomorrow. You can claim your bagage there. bye!”.  En dit was het moment dat al mijn zelf controle technieken vanuit mijn werk van pas kwamen. Kortom, om een lang verhaal kort te maken. De shit werd geregeld. En wij zaten vervolgens een nachtje in het Hilton op kosten van de zaak. Zoals het hoort.

Dag twee dus onze bagage terug gekregen en de huurauto opgehaald. Vanaf hier kon het avontuur verder. De eerste opgave was uit Chicago komen en wennen aan de American way of driving. Wel wennen maar als je eenmaal gewend bent dan is het echt appeltje-eitje en een stuk relaxter dan dat opgefokte gedoe in Europa. Gewoon, stoel naar achteren, colaatje in de hand, muziekje erbij, middelste baan-keep your lane, een voet op het dashboard en de cruise control op 70mhp. Wel tussendoor nog wat boodschappen gedaan. Hieronder wat foto’s van de waren die veelvuldig verkocht worden in de States. Handig als je route bezet is en je niet wil wachten of last hebt van ander ongedierte ;-). Dus, na de verplichte boodschappen nog wat meer rijden naar de Red River Gorges (verder te noemen als RRG). We hadden een plek gereserveerd op de camping Lago Linda in Beattyville.  Rond middernacht kwamen we aan in genoemde plaats. Alleen geen camping te bekennen. We hadden alleen een adres maar verder eigenijk geen kaart van de omgeving. Alleen een vage route beschrijving waar we niets aan hadden. Kaarten waren overigens nergens te koop en niemand wist exact waar de camping was. Overigens ter info. Het was inmiddels rond 2 uur ’s nachts en nog steeds waren de tank stations open in de meest kleine dorpjes. We hebben zo tot een uur of 3 rond gereden zonder succes totdat we een Trucker naar de camping vroegen en wonderwel, deze aardige man woonde vlakbij de plek van bestemming. Na nog wat rijden kwamen we na twee dagen reizen eindelijk aan. Tent opgezet en slapen.

Wat na deze reis volgde waren veel klimdagen. De een wat beter dan de ander. De ene dag wat beter weer dan de ander. Eigenlijk zoals dat al jaren gaat bij ons op elke trip: twee klimdagen waar je jezelf helemaal gaar trekt en dan weer een rustdag. Ondanks deze standaard, die overigens helemaal prima is. Waren er toch aardig wat verschillen met wat we normaal gewend zijn. Ten eerste de RRG. Een prachtig zandsteen gebied. Als je Berdorf mooi vindt dan is dit tot de macht 10 mooier, sterker. Dan is Berdorf eigenlijk een aardig pruts gebiedje waar ze net iets te vaak de hilti in de wand hebben gezet. Ik ben behoorlijk onder de indruk van de schoonheid van de wanden en de kwaliteit van de routes. We hebben in de 2,5 week dat we er hebben geklommen best een aantal gebieden gezien maar ik heb serieus geen slechte route geklommen. Behalve dan de welbekende motherlode. Een steile wand, en soms wel 40 meter lang. Een erg indrukwekkende wand en heel erg steil. Echter het klimmen vond ik hier tegenvallen. De tendens van de meeste routes was voornamelijk bakken sjorren door steil terrein en als je de techniek poot hoog en door beheerst dan kon je er erg veel. Wat echt een prachtwand was om te sportklimmen was Gold Coast. Een van de mooiste sportklimwanden die ik ooit heb gezien, 18 meter lang en 25 graden overhangend. Hier werd het klimmen wat meer getypeerd door randjes klimmen en af en toe wat indraaien. Jaja, dat deze ouwe poot-hoog-door-rukker dit nog eens zou opschrijven.

Niet dat de Franken niet mooi is maar de wanden in de RRG zijn esthetisch prachtig om te zien. En dan niet maar 1 wand, maar bijna alle wanden waar we hebben geklommen. Dit kan in de Franken ook maar dan moet je wel even zoeken. Een schoonheid die je overigens zelden ziet bij kalk wanden. Wat vaak dan het probleem is bij zandsteen zijn de beperkte keuze aan grepen maar ook dit probleem speelt hier niet want in de RRG zijn er grepen in overvloed van een hoogwaardige kwaliteit. Ik heb deze trip slechts 1 dikke greep gesloopt (uit een 8b+) terwijl ik in de Pfalz wel meerdere routes onbewust (en per ongeluk) gemoduleerd heb.

Dan een heel ander aspect maar niet geheel onbelangrijk: de cultuur. Die is wel heel anders dan die in Europa. Ook de klim scene is echt wel anders in de States. Waar Europeanen vaak een beetje op afstand zijn in een klimgebied, daar hebben ze in de VS geen last van. Zo hebben we heel veel leuke mensen leren kennen en gesproken maar ook een paar keer flinke ruzies mee gemaakt onder de wand ;-). Prachtig voor mij als sociaal agoog om al die sociale processen te kunnen observeren, gnagna! En de locale bevolking in Kentucky, die zijn ook niet zo moeilijk, erg behulpzaam en altijd uiterst vriendelijk. Alleen zijn er wel een paar zaken die ze echt wel missen zoals goede koffie, veel goede supermarkten, fatsoenlijke restaurants en goede smaak wat betreft kleding. Niet dat ik zo’n mode pop ben maar de gemiddelde Kentuckiaan loopt er rond in een houthakkers blouse of in een gore blauwe overall.

Terug naar het klimmen. Doel voor mij was om een beetje lekker wat te zien wat betreft routes en misschien wat moeilijkers aan te voelen. Zo ver van huis had ik echt geen zin om een project aan te boren en deze niet te klimmen. Nee, dat doe ik wel dichter in de buurt van Nederland. bijvoorbeeld in de Franken. Deze trip heb ik nog wel een mooie en wat langere 5.13D geklommen (White man’s Shuffle) en de korte God’s Own Stone 5.14a. Die laatste ging in de tweede poging nadat ik de dag ervoor een greep had uitgesloopd , oepsie….. Ze waren weer blij met mij. Ik murmelde iets tegen een Amerikaan: “I always have this kind of bullshit”. Waarop die gozer mij vraagt:”what the hell do you weigh?”. Ik antwoordde zoiets van “61kg”. Die gast keek mij vol ongeloof aan en bleef stil.

Naast al het sportklimmen heb ik ook nog wat traditioneel geklommen. Dit ook een dagje met Jorx nadat ik hem en zijn vriendin Katha uitvoerig op de gevoelige plaat had vastgelegd in niet nader te noemen harde en stijle routes. De dames wilden gewoon sportklimmen. Jorx en ik mochten eindelijk met onze speeltjes spelen (nuts, friends and thé whole shebang). Dag 1 dacht ik (overigens, zonder Jorx) wel ff een 5.11b spleet omhoog te kunnen vlammen (denk wel, dit is maar 6b). Even hierbij vergeten dat spleetklimmen in de USA wel een andere tak van sport is. Kortom, na wat gehannes tot aan 3/4 van de route was ik zo volgelopen van het niet-klemmen en gear plaatsen dat ik uit de route kwam pleuren en hierbij vol een kleine friend los trok en dus nog wat verder vloog. Poging twee ging niet veel beter en vervolgens vloog ik weer een eind in een friend die deze keer wel hield.

De dag met Jorx was beter. Toen heb ik samen met Jorx, na de fotoshoot, nog Rock Wars 5.9+ en Autumn 5.9- geklommen. Twee prachtige klassieke spleten in de Red. Als derde route wilden we B3 doen, helaas gooide het weer roet in het eten. Wat volgde was een bak water uit de hemel. Dit was dan ook het eind van de klimtrip van Suzanne en mij aangezien dit onze laatste klimdag was. Precies goed getimed dus. Weg voor het slechte weer.

Tijd voor Chicago! Naast het klimmen in de RRG wilden Suuz en ik nog een paar dagen Chicago bekijken. Als je dan zo’n eind reist naar een ander continent is het vrij logisch om eens wat anders te gaan doen dan klimmen. Op zich ben ik niet een persoon om dagen lang door een stad te banjeren maar bij Chicago heeft dit geen minuut verveeld. Overwegend vind ik Europese steden saai terwijl ik in best wat grote steden ben geweest. Chicago is echt wel anders. Deze stad leeft en bruist 24/7. En de gebouwen zijn echt bizar groot. Overigens, alles is groot in de States, zo dus ook de gebouwen. Ik bleef maar omhoog kijken naar die inmense wolkenkrabbers. Zoals altijd maak in tijdens een trip veel foto’s. Ik laat de beelden verder voor zich spreken. De reis zit er weer op. Op naar de volgende, ik vermoed dat die wel weer naar de Franken zal zijn.

fotografie: Werfieproductions en laatste klimfoto door Simon Meis.

Een wat laat bericht maar beter laat dan nooit. Het eerste weekend van de maand heb ik weer geklommen in de Frankenjura. Dit maal waren de omstandigheden perfect. Dit in tegenstelling tot de periode hiervoor. Hierdoor kon ik nog Sonic excess in its purest form (10/10+) klimmen. Dit zelfde weekend heb ik ook nog even in Showdown (11-) gekeken. Conclusie: nog even kansloos als een paar jaar terug. In tegenstelling wat ik normaal doe voor de website, namelijk het maken van foto’s van andere klimmers. Heb ik ditmaal maar weer eens mijn compact camera op een statief gezet en heb er dit filmpje aan over gehouden.

In het weekend was de planning om op Zwergenschloss (Frankenjura uiteraard) de Angry Inch (10+) af te maken. Zo gezegd en dus ook zo gedaan. Tenminste, qua gevoel misschien nog niet helemaal. Zoals ik dat vaker heb was ik ook weer niet helemaal tevreden met deze beklimming. Er zit een no hands in deze route en ik weet niet of deze ooit origineel is gebruikt tijdens het openen.   Kortom. Ik ga m waarschijnlijk nog wel een keer klimmen. Is tegelijk een goede training voor de Red River Gorge ;-). Angry Inch is de verlenging van een 10 die ik een jaar of 8 geleden al eens heb gedaan. Je klimt Plan B om na de goede rust (lees no hands) nog een  harde pas te moeten maken om vervolgens nog hetzelfde stuk als het eind van Ronin te klimmen. Volg je het nog? Wat ik wel merk is dat ik nog steeds de fitheid heb die ik begin van het jaar ook al had. De 10+-en gaan tot nog toe snel, mits ze mij liggen. Jammer dat de Franken toch nog best ver is en ik er niet wekelijks kan klimmen.

Dag twee was wederom het idee om naar Zwergenschloss te gaan om daar wat foto’s te maken en onze Duitse vrienden nog even te zien. Helaas, dit plan ging even niet door. Eenmaal per jaar is er een marathon in de Franken en uitgerekend door het dal waar wij moesten zijn. Na een uur lang, allerlei sluiproutes dwars door het bos geprobeerd te hebben, moesten we helaas concluderen dat we onze afspraak konden vergeten.

Wij dus naar Plankenstein wat ook op het programma stond. Suuz werken in een 7c en ik nog een on sight poging gedaan in Chicken Run 10-. Deze poging ging erg goed maar strandde op de laatste moeilijke passen bovenin de route. Gezien het feit dat ik de dag ervoor vrij veel had gedaan had ik besloten deze dag wat rustiger aan te doen. In plaats van te klimmen ben ik wat gaan fotograferen.

De afgelopen 5 weken is het redelijk rustig geweest op klimgebied. Na de laatste post van vorige maand heb ik de keuze gemaakt om wat minder in de rots te klimmen en wat meer te richten op ontspannen trainen. Afgelopen 6 maanden heb ik veel weekenden in de Frankenjura geklommen en dat was best vermoeiend in combinatie met werk. Bijkomend, hebben Suuz en ik de keuze gemaakt, om in onze lange vakantie naar de Red River Gorge te gaan! Ik zet de specifieke FJ training op een iets lager pitje en ben nu wat weerstand en inhoud aan het kweken. Gelukkig zijn er in de Red River ook wat “kortere” routes ;-). Maar goed. Dat wil niet zeggen dat ik niet in de FJ klim natuurlijk.

Kortom. Afgelopen weekend zat ik er weer. Wel opvallend dat de nazomer weer bijna zo slecht is zoals afgelopen jaar. Zaterdag was een goede klimdag. Wel warm, maar ok. Ik wist net niet “Angry Inch” (pittige 10+) snel te klimmen. Ik was wat vermoeid van mijn werk wat de laatste tijd best pittig was/is. Je klimt eerst een erg fysieke 10 om daarna nog een erg lengte gevoelige 7b+ boulder te moeten klimmen. Aangezien het de eerste dag niet wilde lukken had ik het idee dat deze route wel moet gaan op zondag, na een goede nachtrust en goed eten. Helaas! Wishful thinking. Zondag was het knetter warm met een luchtvochtigheid van ik gok 123% en de wand was compleet zeik door de condens. Echt kansloos. Error…… Dus vervolgens heb ik twee uur lang makkelijke routes geklommen die semi droog waren. Dan volgende week maar hopen op goed weer!

De simpele overzicht foto die ik heb gemaakt is van een makkelijke maar mooie 7- op Zwergenschloss.

Een kort berichtje. Veel aan het klimmen, trainen en fotograferen op het moment. Afgelopen weekend nog in de Frankenjura geklommen en daar Hasenmonster 10+/11- gedaan. Beetje in mijn lange termijn project gewerkt. Aankomend weekend weer richting de rots. Bovenstaande foto gemaakt van Suuz in Das Fantastischen Eck 8+. Mooi kunnen afdrukken op mijn nieuwe Epson R2880 printer!

Zo. Na twee weken alleen maar klimmen en werken nu de tijd om mijn blog even bij te werken. Eindelijk. De laatste twee weken stonden volledig in het teken van klimmen uiteraard. Hiernaast moest ook wel wat gewerkt worden. Al lange tijd stond een lang weekend (2-5 juni) Alpen op de planning samen met Dimitri. In eerste instantie was het plan om naar de Dolomieten te gaan. Helaas was het weer echt te slecht in Italië en is het de Grimsel in Zwitserland geworden. Geen slechte keus.

Donderdag nog een stuk rijden vanuit België om rond 1400 uur aan te komen bij de route waar we omhoog wilden. Als eerste route stond op de planning “Fair Hands Line” (6a) een 330 meter (10 lengtes) lange rots route rond de 6a. Her en der een haakje en een deel zelf afzekeren met nuts en friends.
Het klimmen was voornamelijk plaat schuiven. En dan echt plaatschuiven met soms een echt verre run-out van de laatste haak (10+ meter) of zelf af te zekeren derrie. Ja, dat was af en toe wel wat spannend. Het weer was tijdens deze klim ook behoorlijk tricky. We zaten vol in de mist en het kon elk moment gaan regenen. Het gaf een echt Alpiene gevoel.
Om en om klommen Dim en ik verder naar de top. De route had 2x een 6a lengte. De eerste had ik voor m’n kiezen gehad. Slecht af te zekeren en drie haken op de hele lengte ofzo en lekker schuiven over zo’n granieten 6a plaat zonder grepen. Dus ik dacht “als Dim nu deze 6a doe dan heb ik de laatste makkelijke lengte”, ja strak plan! Not! Ik dus de lengte hierna omhoog, iets van 5+, ruk afgezekerd en waar je spul wil leggen geen mogelijkheden. Het weer werd wat slechter ondertussen met af en toe een druppeltje. Handig op een plaat dacht ik! Zo stond ik bij de laatste haak (twee haken totaal in deze lengte) en ik zag het relais zo’n 10 meter boven mij. Wat rest was nog wat plaatschuiven zonder grepen en zonder verdere afzekering. Dit terwijl de top van de route niet al te droog was. Op een moment dacht ik “ja, ik kan hier blijven staan maar dat schiet niet op of gewoon omhoog lopen”. Dus dat laatste deed ik maar, behoedzaam voetje voor voetje omhoog in de hoop dat ik niet op te natte treden zou gaan staan. Nog even naar beneden kijkend naar mijn laatste zekering vol gas door naar de top. Op het moment dat Dim halverwege in de lengte omhoog kwam begon het zacht te regenen. Wat een mazzel dat we deze route nog hebben kunnen klimmen en veilig zijn boven gekomen.

Dag twee was een wat mindere dag. We waren veel te laat opgestaan. De planning was Motorhead of iets anders op Eldorado. Een granieten plaat van rond de 600 meter lang. Wederom waren de weervoorspellingen niet al te best. Warm, vochtig en af en toe een drupje. Wij hadden routes uitgekozen waarin een afdeling aan touw een optie was. Rond 1400uur onder de wand. Dim eerst op een te natte plaat omhoog in een andere route. Geen optie. Dan toch maar Motorhead. Dim als eerste omhoog gehobbeld. Ondertussen waren een paar wel erg zwarte wolken ontstaan. Ik weet nu niet meer waar ik meer naar heb gekeken. Mijn voeten die op de gladde plaat stonden of de donder wolken achter mij. Kortom, ik stond net halverwege de eerste lengte van Motorhead en de hel brak los boven ons. Resultaat: wij binnen 5 minuten zeik nat, Dim die kreeg een waterval over zich heen op het relais en ik kon geen meter meer klimmen in deze 4+ doordat er gewoon een waterstroom over de wand naar beneden ging. Dus wij weer naar beneden. Daar aangekomen bleef het touw nog even vastzitten. Na dit opgelost te hebben konden we gezellig weer 2 uur terug lopen.

Dag drie stond Hintisberg op de planning. Na een goede nacht rust op de pas, ontbijten en een stuk omhoog sjouwen, klimmen op Hintisberg . Hintisberg is een wand tot maximaal 200meter hoog, heeft een sportklim karakter wat maakt dat je eigenlijk alleen wat setjes nodig hebt. Wat dit gebied onder andere bijzonder maakt is het uitzicht. Je kijkt (bij goed weer) op de Eiger en Jungfrau uit. Uiteraard hadden wij geen goed weer waardoor we bijna geen drol zagen maar goed. Dit even ter info. Wij dus een beetje klimmen. De eerste route begrepen we geen hout van. Na wat lengtes hielden de haken op en werd het terrein brak. Dus wij weer naar beneden. Op de grond merkte ik toch de moeheid van de dagen in mijn lichaam. Ondanks dit toch een poging in een lange 7b route van 200meter. Helaas was ik zo gaar dat dit echt niet meer ging. Bijna boven sneuvelde ik in de crux van de route, nam een wat verre val met een echt brakke landing om hierna naar beneden af te dalen en terug te strompelen met een dikke rechter knie (door de val) naar de auto. Door de jaren heen heb ik her en der lange routes geklommen maar nog nooit met een echt Alpiene karakter.

Lange routes heb ik altijd erg fraai gevonden en door de jaren heen gaat mijn wens hier ook steeds meer naar uit. Het is ook goed te merken dat ik mentaal veel sterker ben dan zeg 5 jaar terug. Ik denk dat dit onder andere komt doordat ik al weer wat ouder ben en veel meer buiten klim dan vroeger. Hiernaast heb ik in de Pfalz ook al regelmatig aan mijn zenuwen gewerkt. Per slot kan je hier wel enge routes klimmen, met nuts en friends, op zandsteen wat niet bom proof is. Voor mij is het verschil nu dat ik vroeger vond dat je overal moet kunnen vallen en dat alles veilig moest zijn, terwijl ik nu de instelling heb dat dit laatste absoluut niet het geval is. Als je eenmaal hebt geaccepteerd dat je niet altijd kan en mag vallen, dan wordt het klimmen van slechter of niet afgezekerde routes ineens een stuk makkelijker. Een tweede punt wat het ook makkelijker maakt is het gegeven dat alles went. Wat ik vroeger eng vond, vind ik nu niet meer eng, simpelweg doordat ik het nu zo vaak heb gedaan. Het is eigenlijk hetzelfde als met auto rijden. Wie kan niet zijn eerste rit nog herinneren zonder instructeur? De meeste mensen vinden dit doodeng. Zoveel ritten verder liggen de meeste mensen niet meer wakker om met 160km/h door Duitsland te blaffen. Zo precies werkt het ook met klimmen volgens mij.

Afgelopen weekend was het tijd voor “good old Frankenjura”. Na brak uit de nachtdienst te zijn gekomen wij in de auto naar Deutschland. Deze keer samen met Suuz en Jorick. Het plan voor mij was dit weekend om Ronin (10+/11-) af te maken. Een paar weken terug dacht ik de route al geklommen te hebben maar kwam er achter dat de route nog een slordige 7 meter 9+ door klimt. Haha, dus gefopt. Dag een was echt gaar. Nachtdienst, dan drie uur slapen en direct het ritme proberen om te draaien is niet echt tof. De zaterdag bleef voor mij ook niet meer dan wat stoeien met de passen van Ronin en een brakke poging. Suuz ging lekker in Chernobyl (10-) die zij bijna wist uit te klimmen. Overigens was het echt super druk op Zwergenschloss. Ongeveer 40 man met poepende en schreeuwende koters zat onder de wand……..

(foto Ronin: Paul Lahaye)

Dag twee was iets optimaler. Minder mensen, minder warm en ik voelde me niet veel brakker dan de dag ervoor. Top! Tijdens het uitwerken van de route voelde het echt niet best aan. Toch maar een poging gedaan. Na de crux door gehobbeld te hebben begon het worstel klimmen. Ongeveer 7 meter traverseren over een soort van ondergreep-achtige band met alleen maar gladde grepen en treden. Eerlijk moet ik bekennen dat dit de eerste 10+/11- is waarin ik toch best verzuurde hier in de Franken.
Na dit afgerond te hebben en onze Duitse vrienden gedag te hebben gezegd was het weer tijd om naar NL te vertrekken. Ach, drie dagen werken en aankomend weekend weer naar de Franken. Wat heb ik het toch slecht………

(foto: Erik Ritschi)

De afgelopen twee weekenden ben ik wederom in de Frankenjura geweest. Ik heb nu zo de planning in de weekenden dat ik een dag in Action Direct werk (zie de bewogen foto waar ik de sprong probeer) en de andere dagen steek in het proberen van 10+ of 11-. Het eerste weekend ging AD perfect. Alle passen na de sprong heb ik nu gemaakt en ik kan al behoorlijk wat passen aan elkaar linken. De sprong is mij tot op heden helaas nog niet gelukt.

Het tweede weekend had ik iets meer dagen. Op de vrijdag al heen om in de avond nog een paar uurtjes te klimmen. Deze keer was ik met Suuz en mijn pa, die was ook mee en hij heeft nog op de zondag zijn eerste 5+ toprope geklommen! Dag 1 heb ik nog snel de nieuwe route Earl Grey (10+) weten te klimmen.
Dag twee was een slechte dag: Action ging voor geen meter, te warm en te moe. Na wat geklungeld te hebben in de route snel ergens anders heen. Wat vrienden van ons waren op de Veldener Wand aan het klimmen. Hier presteerde ik het om uit een 9- te pleuren om deze vervolgens in de 2e poging omhoog te harken. Al snel einde oefening deze dag.

Dag drie was een beter dag na een goede nachtrust. Op naar Zwergenschloss dus om hier nog een 10+ te proberen: Ronin. Lekker overhangend en krachtig. Ik snel alle passen gemaakt, een poging op mijn tandvlees, door de crux heen, clippen van de “laatste haak” en in de veronderstelling deze route geklommen te hebben. Helaas, kom ik er thuis achter dat ik ‘m nog een paar meter verder door de wand had gemoeten om een relatief makkelijk stuk van een andere route te klimmen. Tsja, ach. Kan ik tenminste over een paar weken de route alsnog echt klimmen :-). Heb ik nog wat te doen. Dan nu dit weekend wat rust en volgende week staat een lang weekend Dolomieten op de planning. Ga ik een lekker wat lange klassiekers klimmen. To be continued……

Pasen stond in het teken, van hoe kan het ook anders: beuken (vakterm voor klimmen) in de Frankenjura. Samen met Suuz en Stefan was het de bedoeling om vrijdag tot en met maandag te klimmen. Vrijdag lekker rustig aan om vanaf zaterdag het gas er op te gooien en wat moeilijke routes te proberen. Zoals al in eerdere berichten schreef, had ik nog een rekening op staan met de 10+ Smith & Wesson. Een neo klassieke route die tegenwoordig aardig populair is en ook al een dames beklimming heeft. Voor de Frankenjura een bijzonder gegeven. Na wat uitwerken en nog na een goede tip van de Belgische klimmer Micha Vanhoudt kon ik deze route (net zoals Linie 1) al snel klimmen. Eerste poging van de dag en in totaal de 2e poging. Niet slecht voor 10+!. Afgezien van de graad is deze route erg fraai en de moeite waard om te proberen als je het niveau hebt. Zie de foto (ff klikken) en het provisorische filmpje.

Zoals ik al eerder had geschreven is het tijd voor een wat moeilijker project. Na lang aarzelen ben ik de zondag toch maar eens in Action Direct (11) gaan kijken. In de vooronderstelling dat ik niet erg veel met deze route zou kunnen. Ondanks de omstandigheden die vrij warm waren ging het boven verwachting goed! De moeilijkste pas van de route is de welbekende dyno aan het begin. Die heb ik eerst overgeslagen om het deel na de dyno uit te werken. Binnen twee werk sessies had ik nagenoeg alle moeilijke passen op 1 na gemaakt. De enige pas die ik bovenin nog niet gemaakt heb is een eigenlijk niet al te moeilijke bijpak beweging. Alleen was ik in de tweede sessie zo vermoeid dat ik beter even wat pauze kon nemen. Hierna de dyno. Die is wel erg ver en hard (van horen zeggen 8a bouder, 1 pas!). Deze heb ik nog niet kunnen maken maar moet toch kunnen! Word vervolgd.

Een kort berichtje. Helaas van het weekend niet gefotografeerd tijdens de trip naar de Franken. Volgende keer dan maar weer. Vrijdag tot en met zondag stond in de planning om samen met Suuz en Stefan naar de Frankenjura te gaan. Programma was zoals in het voorgaande trip report beschreven: Linie 1 (10/10+) en Smith&Wesson (10+) proberen te klimmen. De eerste route ging snel. Op de vrijdag lukte het. In Smith&Wesson kwam ik niet verder dan een erg goede poging op de zaterdag.

Zondag nog Team Motivation (9/9+) samen met Suuz geklommen. Een erg fraaie Uber klassieke “plaat”. Binnen twee weken weer naar de Franken. Het word tijd voor het wat hardere hakwerk. Ben toe aan een route waar ik echt mijn tanden in moet zetten. Word vervolgd en dan met wat beeldmateriaal wat mij betreft. Het is goed weer en de condities zijn top in de Franken, lalala!